Rupali Jonak

হেৰা চিয়াঁহীৰে লিখা মৰমৰ চিঠিখন, বতাহত উৰি গৈ পালেগৈ তোমাৰ মন। তুমিও নো নোবোলা কিয় হেঁপাহৰে কথা, বুকুতে বাঢ়ি যায় মোৰ মৌনতাৰ ব্যথা। অ’... এই ৰূপালী জোনাক, আজি আকৌ মাতিছে তোমাক। মনৰ আকাশতে মোৰ তুমি এটি তৰা, কৈ দিয়াচোন তুমিও যে মোৰ প্ৰেমত পৰা। মেঘালী চুলিৰ ভাঁজে ভাঁজে, কাজল সনা চকুযুৰি লাজে লাজে। দূৰৈৰ পৰা তুমি চাই হাঁহিলে, হিয়াৰ মাজেদি যেন বিজুলী পাৰ হ’ল। কাষলে আহি এবাৰ কোৱানা তুমি, মই অবিহনে তোমাৰনো কি হ’ল... বৰষুণৰ টোপালবোৰে গায় তোমাৰ গান, চিঞৰি চিঞৰি মাতে তোমাকেই মোৰ প্ৰাণ। ৰাধাচূড়াৰ ৰঙেৰে ৰঙীন হ’ল চোতাল, আমাৰ প্ৰেমৰ বতৰা আজি বৰ বিশাল। আঁকি দিলোঁ মই তোমাৰ নামৰে আলপনা, তুমি মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া কল্পনা... অ’... ৰূপালী জোনাক, আজি আকৌ মাতিছে তোমাক। নকবা তুমি মোক আজি অকলশৰীয়া, আমাৰ এই যুগল প্ৰেম বৰ মৰমীয়া...