موال دشتی - پولاد اسماعیلی شروه دشتی

شروه اگر از دل براید لاجرا بر دل نشیند...... احمد خان فرزند محمد خان دشتی گرچه حکومت و ریاست پدر به او نرسید ولی ذوق سخن و طبع روان را از وی به ارث برد بلکه در باریک اندیشی و نازک کاری پا فراتر از گذاشته و دوبیتی ها یش سوز و گدازی دارد که حکایت از عشق اتشینی می کند که شاعر سالها در شعله هایش می سوخته و مجنون وار تا پایان عمر از این عشق نا سرانجام بد فرجام به زبان شعر زاریده و نالیده است.اشعارش به واسطه ی بی توجهی کم باقیمانده برای نمودن شیوه سخن شاعر چند دوبیتی و یک قصیده نقل می گردد. دل شوریده ام افتاده در بند بنالم با این دل شوریده تا چند من و یعقوب عمری گریه کردیم کم از فرزند مردم او زفرزند ************************************************ بتا روی تو چون بدر منیر است دو چشمت افت برنا و پیر است نه نتها شد دل من صید زلفت به هر تاری هزاران دل اسیر است ************************************************ به زلف عقرب به رخ چون ماهی ای دوست اگر کوته قدی دلخواهی ای دوست مشو غمگین از این پستی قامت که تو عمر منی کوتاهی ای دوست ************************************************** www.dashtiha.blogfa.com