Atmosfera tolerancji — czy w terapii dziecku wolno wszystko?

Atmosfera tolerancji nie znaczy, że dziecku wolno wszystko — znaczy, że dziecku wolno wszystko poczuć. W tym odcinku „Art of Play Therapy” rozkładam na czynniki pierwsze trzecią z ośmiu zasad Virginii Axline: zasadę najczęściej mylonej z brakiem granic. Zaczynam od historii z gabinetu — pięcioletniego chłopca, który tygodniami lepił „rodzinę węży”, aż pewnego dnia ulepił wielką kulę, rzucił nią o podłogę i pierwszy raz w życiu pokazał złość, której nikt nie ukarał. Z tej jednej sceny wyprowadzam całą teorię. W tym odcinku: • co dokładnie napisała Axline — i dlaczego kluczowe jest słowo „wyrażać”, a nie „robić” • najczęstsze nieporozumienie: tolerancja to nie „wszystko wolno” • model ACT Garry’ego Landretha — jak stawiać granice, nie burząc poczucia bezpieczeństwa • korzenie u Carla Rogersa i klimat wolny od oceniania • co atmosfera tolerancji realnie daje dziecku • anegdota o Virginii Axline, która broniła przyzwolenia wbrew wszystkim