Akceptacja dziecka takim, jakie jest

Czy rzeczywiście akceptujemy dzieci takimi, jakie są? To pytanie brzmi jeszcze trudniej, kiedy zadaje je sobie terapeuta — bo dziecko tak często trafia do nas „do rozwijania kompetencji społecznych". Czyli: zmień je tak, żeby było łatwiejsze do przyjęcia dla innych. To pierwszy odcinek serii o ośmiu zasadach terapii niedyrektywnej Virginii Axline. Zaczynam od akceptacji — bo to grunt, na którym dopiero może wyrosnąć ciepła relacja z dzieckiem. Rozmawiamy o tym, czym akceptacja naprawdę jest, a czym nie jest: że to nie aprobata, nie obojętność i nie pobłażanie. O tym, że akceptacja i jej brak docierają do dziecka nie przez słowa, ale przez ciało — mikroekspresję, napięcie ramion, ruch ręki. I o niewygodnej prawdzie naszego zawodu: że niektóre dzieci budzą w nas reakcje, których się wstydzimy, a praca terapeuty zaczyna się od pracy nad sobą. Sercem odcinka jest historia sześcioletniego chłopca z mózgowym porażeniem dziecięcym — i jego 335 prób trafienia w tarczę w czasie jednej sesji. To, co wydarzyło się w gabinecie, gdy przestałam czegokolwiek od niego oczekiwać, zostało ze mną na długo. Jeśli jesteś terapeutą, psychologiem, pedagogiem albo rodzicem i chcesz głębiej rozumieć dziecięce doświadczenie — ten odcinek jest dla Ciebie.