Պարույր Սևակ «Հավատում եմ» Կարդում է՝ Նունե Ավետիսյանը

Հաճախ սիրում եմ, Երբ մարդկայնորեն սիրտս գերում են։ Հաճախ լռում եմ, Երբ ճիշտ ասածս դիտմամբ ծռում են: Նաև խղճում եմ, Եթե զղջաում են։ Հիասթափվում եմ, Եթե խաբվում եմ։ Նաև ատում եմ, Եթե ստում են։ Բայց ամենի՛ց խոր Ես հավատում եմ: Ո՛չ միայն գիտեմ. Ես հավատում եմ Երկնի բացխուփիկ քողարկությանը, Օվկիանոսների հավերժ կրկնվող խաղարկությանը, Հավք ու թռչունի անբեկանելի ձվարկությանը։ Ո՛չ միայն գիտեմ. Ես հավատո՛ւմ եմ, Որ անհնար Է արևը բանտել, Երկնակամարի զարդերը քանդել, Խմորի նման հունցել ու գնդել Կապույտը ծովի, Ատելի լուսնին բռնել վռնդել Երկնքից ծավի... Ինչո՞ւ թաքցնեմ. Ես ճանաչում եմ ու գիտեմ մարդուն: Ի նչ ասես չկա նրա փակ սրտում։ Գիտի կործանե՛լ, Բայց և... գործ անել, Մատնություն գրած նո՛ւյն իր ձեոքերով՝ Աշխարհը լցնել շռայլ բերքերով: Նույն այդ ձեռքերով` Ե՛վ ճրագ մարել, Եվ խարույկ վառել: Նու՛յն այդ ձեռքերով` Ե՛վ դանակ խրել, Ե՛վ վեպեր գրել։ Նա գիտի զարկե՛լ Ու զրկել գիտի, Բայց գիտի գրկե՛լ Ու փրկել գիտի։ Նա գիտի կեղծե՛լ Ու սրբապղծե՛լ, Առավել ևս՝ Գիտի ստեղծել։ Ես նրան հաճախ դատափետում եմ, Երբեմն նրան նույնիսկ ատում եմ, Բայց, ամենից շատ, խոր հավատո~ւմ եմ։ Ես հավատում եմ նրա բնության ո՛չ թերությանը` Ստորությա՛նը Ու չարությա՛նը, Այլ խորությանը Ու բարությանը. Ոչ ծերությանը, Այլ նորությա՛նը՝ Զավակի տեսքով անվերջ կրկնվող այդ հարությանը,- Ես հավատում եմ կենդանի մարդուն, Առավել` նրա ծնվելիք որդուն ։ Ես ավատում եմ նրա անուրջին. Նա որտեղ որ է Մարս Էլ կթռչի,-- Նոր Է սկսում տիեզերական ճամփորդությունը։ Եվ Վեներայի լանջին կկառչի,— Ես գիտեմ նրա տղամարդկային շանորդությունը... Ես հավատում եմ նրա ծով խելքին Եվ նույնիսկ՝ նրա հոտառությանը, Ամե~ն ինչ տեսնող աչքերի ցոլքին Եվ նույնիսկ՝ նրանց մթարությանը։ Ես հավատում եմ նրա մատների Հար անհատնելի ճարտարությանը, Նրա ոտների արդարությանը. Մինչն իսկ եթե ճամփից էլ հանեն՝ Էլի ճար կանեն, Տե՛ղ կհասցնեն... Ես հավատում եմ հավատին մարդու` Իմ ա՛յս հավատին...