Պարույր Սեւակ «գլխապտույտ» Կարդում է՝ Նունե Ավետիսյանը

Դու իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար, Եվ իմ միա՜կը` ճակատագըրով... Սիրո բովանդակ կոչականները մանկական են միշտ, Մինչդեռ ես արդեն ապրել եմ այնքան, Որ իմ տարիքում Դեղձին տասն անգամ մեռած կլիներ: Իսկ ինչպե՞ս ես դու: Չէ՞ որ չեմ տեսել քեզ այնքա՛ն տարի, Որքան տեսել եմ: Եվ աչքերիս մեջ կա անլցելի մի դատարկություն, Քանի որ չկաս Դո՛ւ- Իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար, Եվ իմ միա՜կը` ճակատագըրով: Իմ շրթունքներից Կախված է հիմա մի ամբո՜ղջ աշխարհ` Մի գունդուկծի՛կ, Բառերի մի պա՜րս, Որ իր բզզոցով գլխապտույտ է հարուցում իմ մեջ: Եթե երբևէ բառերն այդ պիտի իմ բերնից թռչեն` Թող թռչեն սիրո՛վ, Մի՛միայն սիրով Եվ մի ճախրանքով աստվածաշնչյան, Որի մեջ կա գոլ անապատային, Ավազների սողք ու մտապատրանք: Մի՞թե քո հեռվից` Քո անտառների խոնավ օդի մեջ, Անվերջ չես լսում խոսքերս չասված: Իսկ թե լսում ես խոսքերըս չասված` Չե՞ս զգում արդյոք մի գլխապտույտ, Որ, թվում է ինձ, պիտի որ զգան Սրբորեն հղի դեռահաս կանայք, Որոնցից մեկին, Մի՛միայն մեկին Կարողանայի՜ մտովին ասել. «Դո՜ւ- ____իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար, Եվ իմ միա՜կը` ճակատագրով»: Քիչ ենք օգտըվել մենք բարությունից: Եվ դրանից չէ՞, որ հետզհետե Բարի եմ դառնում, Եվ այնքա՜ն բարի, Որ խղճում եմ ես... մենակությունն էլ: Նա էլ է տանջվել ու հոգնել: Մեղք է: Եվ ամեն մեկըս բացենք մեր փեղկը, Որ նա դուրս թռչի իր փակ վանդակից, Եվ կամ հանդիպենք գեթ այնտեղ... այնտեղ, Ուր հանդիպում են այգն ու գիշերը: Իսկ հանդիպո՞ւմ են նրանք երբևէ,- Ես ի՜նչ իմանամ: Գուցե գիտես դո՞ւ, Դո՛ւ- ____իմ վերջի՜նը` թյուրիմացաբար, Եվ իմ միա՜կը` ճակատագըրով: Ու ձյուն է գալիս, Ինչ-որ ջե՜րմ մի ձյուն. Հյուսիսն է հղում հարավին ողջույն: Եվ ձյան մեջ ինչ-որ բուրմունք կա գարնան, Հեռավո՜ր մի բան, Մի հիշողությո՛ւն, Որի բարությամբ հոգեբուժական Չեն մեռնում, ճիշտ է, բայց և չեն ապրում, Ինչպես չի մեռնում, բայց և չի ապրում Սե՛րըս- ____վերջի՜նըս` թյուրիմացաբար, Բայց և միա՜կըս` ճակատագըրով: Արի՛ ինքներըս մեզնից բարձրանանք` Թույլ տանք արարքներ ինքնաժխտումի, Փոխադարձաբար իրար նեղացնենք Ու վիրավորենք փոխադարձաբար, Որ...կարոտն ինքը հաշտվի իրեն հետ, Ու տառապանքը ինքն իրեն ների, Ես էլ հավատամ, որ դու չես եղել Ո՛չ իմ միակը` ճակատագըրո՜վ, Ո՛չ իմ վերջինը` թյուրիմացաբա՜ր...