وِرآباد قسمد هفدوم- سرانجوم

محضردار بوگود: دوراهه تو، دیَه اَگه هرزِگی بوگی خودت مودونی ها. محمدی که مخندی بوگود: پیر مرد بی حوصله. اَ این به بعد اَندی میام اینجه که اَ دست من بوریجی. اونَه نیگاش کرد و یگ چو رِ ویگید و بوگود: وا همینه متارونَمِد. محمدی بوگود: دسدد جون نداره که. بنگاهی مین اِفدا و بوگود: می نیسی یا مِخین هم رِ بَچّرین. اونَه زیر چشمی محمدی رِ نیگا کرد ویگید بَنِشد و بوگود: انگوشد داری که بَزِنی؟ محمدی بوگود: آی داد بیدا. یادَم درشو بیورَم. هانیش دا بِشم بیورَم. صحب ملک بَزی زیر خنده و نمتونِسد خودشه هاماسِه. محضردار بوگود: گور مرگِد بَزن مخیم پاشیم بیشیم. محمدی انگوشد بَزی و بوگود: یگ تیگ نَجِسد بو عیب نداره؟ بازم اون یکی بخندی و محضردار بوگود: چو رِ ویمگیرم ها. اونور شو دا بینم. کار که تمون ببو محمدی وا بنگاه‌دار بوگود: پول همراد دَرِه ها این پیر مرد دی، مِشَم میورم هاد مِدم. محضردار بوگود: وا جیب خالی معامله مونی؟ تو که ته جیبد اسپیج چار قاب مِندازه مین محضر چومونی؟ محمدی بوگود: بیامِم عیس تو رِ بینم. محضر دار دست کرد چو رِ ویگید و محمدی بورید. باقیَم بخندین. محمدی وَرگِردی دوراهه بوگود: پول هاش نَدین دا سکته کنه. پیر مرد بِدوئی بوگود: دَسدَم بِهت بَرسه کله‌ت رِ مِکّنَم. اِسَه مینی. بنگاه‌دار مِخواسد پول هاشده بوگود: خودش میوره به سلامد.