ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ

Η λογική μου λέει “φύγε τώρα, σώσου”, μην ξαναμπλέξεις σε ό,τι σε πονά. Μου δείχνει δρόμους που δεν έχουν εσένα, μα η καρδιά μου δεν κοιτάζει μακριά. Κλείνω τα μάτια για να πάρω μια απόφαση, μα όλο γυρνάω εκεί που είσαι εσύ. Σαν να ’χει μάθει το μέσα μου να χάνεται, σε μια αγάπη που δεν έχει λογική. Δυο φωνές μέσα μου μιλάνε και φωνάζουν, η μία λέει “φύγε”, η άλλη “μείνε εδώ”. Κι όσο προσπαθώ να κρατηθώ μακριά σου, τόσο σε θέλω πιο πολύ από ποτέ να σε βρω. Η λογική μου χτίζει τοίχους να σωθώ, μα η καρδιά μου τους γκρεμίζει έναν έναν. Κι όσο κι αν λέω “δεν αντέχω να πονώ”, πάντα γυρίζω… πίσω σε σένα. Μετράω λάθη για να πείσω τον εαυτό μου, πως αυτή τη φορά θα φύγω στ’ αληθινά. Μα όταν σε βλέπω όλα γίνονται συνήθεια, και ξεχνάω όσα με πονάνε ξανά. Δυο φωνές μέσα μου μιλάνε και φωνάζουν, η μία λέει “φύγε”, η άλλη “μείνε εδώ”. Κι όσο προσπαθώ να κρατηθώ μακριά σου, τόσο σε θέλω πιο πολύ από ποτέ να σε βρω. Κι αν χαθώ μέσα σου, ας είναι επιλογή μου, κι αν καώ ξανά, θα το αντέξω εγώ. Γιατί χειρότερο απ’ το να σε αφήσω… είναι να ζήσω χωρίς εσένα εδώ. Δυο φωνές μέσα μου… κι εγώ στη μέση, να παλεύω να σωθώ και να σε κρατώ. Κι όσο κι αν λέω “αυτή τη φορά θα φύγω”… πάντα γυρίζω… σε σένα ξανά.