MiG-13 / I -250 | tak brzydki, że aż nieudany

Podczas II Wojny Światowej Związek Radzieckie nie przykładał zbyt dużej wagi do budowy samolotów z napędem odrzutowym. Uważano, że silniki odrzutowe nie będą dawały odpowiedniego zasięgu, ponadto początkowo głównym zadaniem radzieckiego lotnictwa wojskowego było atakowanie celów na bliskim zapleczu frontu. Owszem istniały jednostki lotnictwa dalekiego zasięgu, jednakże główny ciężar działań spoczywał na bombowcach taktycznych, samolotach szturmowych i myśliwcach odpowiedzialnych za zabezpieczanie wypraw samolotów szturmowych i bombowych. Oprócz tego lotnictwo radzieckie wykonywało patrolowanie nad poszczególnymi regionami, gdzie min., dochodziło do przesunięcia własnych oddziałów, tudzież koncentracji własnych oddziałów. W tych warunkach budowanie samolotów zdolnych do zwalczania samolotów bombowych latających na dużych wysokościach, a do tego głównie budowano samoloty Me 262 oraz wprowadzone nieco wcześniej do produkcji seryjnej samoloty Gloster Meteor, po prostu było nieopłacalne. Niemcy nie posiadali żadnego samolotu bombowego dalekiego zasięgu. Owszem pojawiły się próby wykorzystania na większą skalę samolotów He 177 Greif, jednakże samolot ten był równie wielkim zagrożeniem dla samego siebie i de facto maszyny te same się zwalczały. W miarę upływu czasu do Związku Radzieckiego docierały informacje na temat prac prowadzonych nad samolotami i silnikami odrzutowymi. Działania te prowadzone w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych nie przynosiły początkowo wymiernych rezultatów, co utwierdziło władze ZSRR w przeświadczeniu, że inwestowanie w niepewną technologię odrzutową nie ma większego sensu, mimo iż przed wybuchem wojny to właśnie Związek Radziecki, min., za sprawą Archipa Lulki wysuwał się na prowadzenie – pierwszy radziecki silnik rozpoczęto budować w 1938 r., jednakże na skutek wybuchu II Wojny Światowej nie został on dokończony. Bardzo zaawansowane były także prace nad silnikami strumieniowymi – tu na pierwsze miejsce wysuwały się silniki DM-2 oraz DM-4S. Natomiast pierwszym radzieckim samolotem z napędem rakietowym były BI-1, który zaczęto budować z myślą o obronie powietrznej Moskwy. W miarę upływu czasu stawało się jednak jasne, że front odsuwa się coraz dalej od radzieckiej stolicy. Ponadto na początku 1943 r. doszło do katastrofy prototypu, co doprowadziło do przerwania prac nad samolotami tego typu. Ostatecznie jednak w drugiej połowie 1943 r., w Związku Radzieckim zaczęto zdawać sobie sprawę, że decyzja o skupieniu się na samolotach z bardziej konwencjonalnymi silnikami. Dlaczego po pierwsze dlatego, że tak wyszukane nowinki nie były potrzebne, ponadto nie da się również ukryć, że Związkowi Radzieckiemu zależało głównie na samej liczbie samolotów skierowanych nad front. I na tym polu Rosjanie mieli spore osiągnięcia. Natomiast na początku 1944 r., zdawano sobie sprawę, że wojna zakończy się raczej zwycięstwem Związku Radzieckiego, a skoro tak to należałoby zastanowić się co dalej. Tu na pierwsze miejsce wysunęło się tworzenie nowych konstrukcji. Jedną z nich miał być samolot, który przeszedł do historii jako I-250, lub też MiG-13. Była to generalnie jedna z kilku konstrukcji z napędem mieszanym rozwijanych w tym czasie w Związku Radzieckim. Kolejnym samolotem z podobnym napędem był Su-5, o którym kiedyś na kanale pojawił się osobny materiał. Oprócz samolotu Su-5 Związek Radziecki przygotowywał także jeszcze jedne projekt – był to myśliwiec za którego przygotowanie odpowiadało biuro konstrukcyjne MiG. W materiale wykorzystano fragmenty nagrań z kanału:    / @publicresourceorg   Jestem także tu: https://odysee.com/@Balszoi:5?r=CmuKJ... Zapraszam do wspierania kanału: Wirtualna kawa https://buycoffee.to/balszoi Patronite: https://patronite.pl/Balszoi #samoloty #lotnictwo #military #historia #wojsko #history #army #ww2 #russia #sovietunion #fighteraircraft #fighter #fighterjet