Sevil Azadqızı - Güzgü arxasındakı yad - Kamran M. YuniS

#kamranyunis #sevilazadqızı #kamranmyunis #poeziyateatrı #şiirler #şeirlər #sevgişeirləri #ramizmirişli #xəyaməhrar #poeziya Sevil Azadqızı - Güzgü arxasındakı yad Bəstəkar - Vasif Arifoğlu Qarşımda duran bu şüşə parçası mənə bənzəyir, amma mən deyil. Gözlərimin içinə baxan o adam kimdir axı? Zaman keçir, ruhumun divarları yavaş-yavaş əyilir, Güzgüdəki bu soyuq baxış, sanki ömrümün son sınağı. Mən bura baxıram, o isə mənə, Aramızda bircə addımlıq, amma min illik məsafə var. Bu mənəvi tənhalıq elə bir sirr ki, baisdir hər bir qəmə, O tərəfdə tək bir mən, bu tərəfdə isə darıxan divarlar. Əlimi uzadıram, toxunuram soyuq şüşənin səthinə, Barmaqlarımın ucunda donur içimdəki o sonsuz fəryad. Güzgü sadəcə zahiri göstərir, bəs ruhun varırmı o dərinliyinə? Orada itmişəm, özüm özümə olmuşam tamamilə yad. Sınsa bu şüşə, parçalansa bu saxta görüntü, nə dəyişər? Hər qəlpədə min dənə darıxan mən doğulacaq, bilirəm. Biz eyni adamıq, amma dərdimiz ayrı-ayrı vuruşur, O mənə baxıb susur, mən isə sətirlərdə yavaşca silinirəm. Bu bir monoloq deyil, əslində əksimlə gizli bir savaşdır, İçimdəki bu boşluğu nə bir insan, nə bir güzgü doldura bilmir. Tənhalıq ruhun dibində yavaş-yavaş yığılan bir daşdır, Və o şüşənin arxasındakı yad, məndən daha çox mənə bənzəyir. Uzatma əlini, o güzgüdə hər kəs təkdir, hər kəs tənha can verir.