Əlizamin Abdullayev - "Ağ liman" - əsərindən (Anar Rzayev)

İki gənc bir-birini uşaq yaşlarından sevirdilər. Onlar Bakının küləkli sahillərində gəzərkən həmişə gələcək haqqında xəyallar qurardılar. Oğlan dənizçi olmaq, uzaq səfərlərə çıxmaq istəyirdi. Qız isə hər zaman onu sahildə gözləyəcəyinə söz vermişdi. ​İllər keçir, Nemət həqiqətən dənizçi olur və uzaq ölkələrə gedir. Hər dəfə qayıdanda Günelə dünyanın ən gözəl yerlərindən hədiyyələr gətirir: bahalı parçalar, qəribə suvenirlər... Amma qızın gözü o hədiyyələrdə deyildi. O, sadəcə sevdiyinin sağ-salamat qayıtmasına sevinirdi. ​Bir dəfə Nemətin gəmisi fırtınaya düşür və o, aylarla dənizdə qalır. Hər kəs ümidini kəsir, amma Günel hər gün eyni saatda sahilə gəlib üfüqə baxır. Nəhayət, gəmi limana daxil olur. Nemət yorğun, əldən düşmüş və bütün gətirdiyi hədiyyələri fırtınada itirmiş halda sahilə çıxır. O, çox kədərli idi, çünki qıza heç nə gətirə bilməmişdi. ​Qız onu görəndə qaçıb boynuna sarılır. Nemət pıçıldayır: — "Bağışla, sənə bu dəfə heç nə gətirə bilmədim. Bütün gözəlliklər dənizin dibinə getdi." ​Qız gülümsəyərək cavab verir: — "Sən mənə özünü gətirmisən, bundan böyük hədiyyə olar? Sənin sağ-salamat qayıtmağın mənim üçün dünyanın bütün xəzinələrindən daha dəyərlidir." ​Onlar sahil boyu sakitcə addımlamağa başladılar. Bakının xəzrisi Nemətin dəniz duzu qoxuyan pencəyini sovurur, Günelin saçlarını üzünə dağıdırdı. Nemət dayandı, cibindən balaca, fırtınada rəngi solmuş, kənarları aşınmış bir kağız parçası çıxardı. Bu, aylar öncə Günelin ona yazdığı məktubun qalıqları idi. ​— "Bilirsən," – dedi Nemət səsi titrəyərək, — "Gəmi dalğaların arasında oyuncaq kimi yellənəndə, göyərtəni su basanda mən hədiyyələri yox, bu kağızı xilas etməyə çalışırdım. Çünki orada yazmışdın ki: 'Harada olursan ol, mən sənin üçün həmişə liman işığı yandıracam'. O qaranlıq gecələrdə mən uzaqda, üfüqdə həqiqətən də o işığı görürdüm. O işıq olmasaydı, mən bu yolu tapa bilməzdim." ​Günel kağıza yox, Nemətin yorğun, amma sevgi ilə parlayan gözlərinə baxdı. O an anladılar ki, insan üçün ən etibarlı sığınacaq daşdan-divardan tikilmiş evlər deyil, onu qəlblərində daşıyan insanların sevgisidir. ​Limanın uzaqdan gələn gəmi fitləri onların sükutuna qarışdı. Şəhər öz gurultulu həyatına davam edirdi, amma bu iki insan üçün zaman dayanmışdı. Çünki onlar artıq dünyanın ən böyük okeanını keçib, heç bir xəritədə olmayan, amma yalnız sadiq qəlblərin tapa bildiyi o Ağ Limana çatmışdılar.