Sen varya...

Zamanın kıyısına vurdu yine dalgalar Gözlerinde birikmiş kimsesiz sonbaharlar Sustun, içindeki fırtına dinmedi hiç Yorulmuş omzunda dünyanın tüm yükü var Yüzün, bir geçmiş zaman aynası gibi sessiz Bir ömrün sızısını taşır derinden, izsiz Biliyorum, kırgınlığın ne mevsime ne bana Sen kendi yangınında kül olmuşsun çaresiz Sen varya, bir gece masalıydın kollarımda Dokunma yarama, sızın kalır avucumda Bırak bu sitemi, yüküm zaten dünyadan ağır Gitsen de adın fısıldayacak rüzgarda... Kaç yüzyılın hüznüdür yüzündeki bu gölge? Bir çocuk ağlar sanki sesinin bittiği yerde Kirpiklerin yine ıslak, bakışların hep dumanlı Sakla gözlerini benden, bu veda çok erken... Dokunsam kırılacak bir umut var elinde Yarım kalmış bir şarkı gibi kaldın dilimde Söyle, hangi rüzgâr savurdu bizi böyle? Ayrı düşmüş iki canız aynı kederde Fark etme beni sakın, geçip git gölgemden Bir ah kalmasın sana o yaralı kalbimden Bizim hikayemiz bu, yazgısı baştan kara Sen kendi yoluna yürü, ben sürgünüm sineden... Sen varya, bir gece masalıydın kollarımda Dokunma yarama, sızın kalır avucumda Bırak bu sitemi, yüküm zaten dünyadan ağır Gitsen de adın fısıldayacak rüzgarda... Hep aklımda... Hep sızımda... Yüreğimde kalacaksın Sen varya...