सूरेश भट यांच्या गझला

गझल सम्राट सुरेश भट हे मराठीतील एक सुप्रसिद्ध कवी व गझलाकार होते. त्यांनी मराठी भाषेत गझल हा काव्यप्रकार रुजवला. त्याची गझल म्हणजे मराठी कवितेला पडलेले एक सुंदर स्वप्न. त्यांचा जन्म महाराष्ट्रातील अमरावती येथे १५ एप्रिल १९३२ रोजी झाला. सुरेश भटांचे सर्व शिक्षण अमरावती येथे झाले. त्यांनी लिहिलेल्या कवितांचे एक चोपडे हृदयनाथ मंगेशकरांना एका फुटपाथवर सापडले. त्यातील कविता वाचून त्यांनी सुरेश भटांना शोधून काढले आणि त्यांच्या कवितांना चाली लावून त्या अमर केल्या. त्यांच्या मते, कविता ही आरशाचे काम करते. ती स्वच्छ व निकोप चेहरे दाखवते तसेच् लबाड व घाणेरडे चेहरेही दाखवते. केवळ सुबक, गोंडस व नक्षीदार शब्दांमुळे कविता सुंदर होत नाही आणि शब्दांचा थयथयाट घातला म्हणूनही कविता शक्तिशाली बनत नाही. कविता ही शब्दयोजनेमुळे आश्चर्यचकीत करणारी नसावी तर अंर्तमुख करणारी असावी. गझल हा कधीही न संपणारा जीवघेणा काव्यप्रकार आहे. काही वर्षांपुरता बोभाटा म्हणजे शाश्वत कीर्ती नव्हे. लिहिणाऱ्याने स्वतःवर सतत जागता पहारा ठेवावा. आपल्या मातृभाषेवर आपला संपूर्ण ताबा असणे गरजेचे आहे, जेणेकरुन कोणताही विषय किंवा कोणतीही भावना शिवीगाळ न करता प्रभावीपणे शेरातून व्यक्त करता यावी. सुरेश भटांमध्ये एक विद्रोही वृत्ती दिसते. त्यांनी आयुष्यभर प्रस्थापितांच्या विरोधात संघर्ष पुकारला. अतिस्पष्टवक्तेपणा आणि परमोच्च निष्कर्षापर्यंत लवकर पोचण्याची धडपड ही त्यांची सहजप्रवृत्ती होती. हृदयविकाराच्या झटक्याने १४ मार्च २००३ रोजी वयाच्या ७१ व्या वर्षी त्यांचे निधन झाले.