बालकवी ऊर्फ त्र्यंबक बापूजी ठोंबरे

बालकवी ऊर्फ त्र्यंबक बापूजी ठोंबरे हे मराठीतील एक श्रेष्ठ निसर्गकवी होते ज्यांची काव्यकारकीर्द उणीपुरी दहा वर्षांची होती. अवघे 28 वर्षांचे आयुष्य त्यांना लाभले. एवढ्याशा अल्प जीवनात एक श्रेष्ठ कवी म्हणून त्यांनी अवघ्या महाराष्ट्राचे मन जिंकले. निसर्ग हाच त्यांच्या कवितेचा मध्यवर्ती बिंदू. या निसर्गाचे विभ्रम आपल्या काव्यातून बालकवी यांनी टिपले होते. बालकवींच्या बहुतेक कवितांत निसर्ग मध्यवर्ती असला तरी रूढ अर्थाने निसर्गवर्णन हा त्यांच्या कवितांचा हेतू नाही. निसर्गाशी तादात्म्य पावलेल्या कविमनाचे ते सहजोद्गार आहेत. ती जेवढी अतिमानवी तेवढीच मानवी आहे. मर्ढेकरांच्या कवितेवर बालकवींचा मोठा प्रभाव होता. बालकवींनी त्यांच्या कवितेतून जगाला संदेश देण्याचा आव आणला नाहीं. त्यांना वस्तुवस्तुमध्ये सौंदर्य दिसलें, तेंच त्यांनी वाचकांना दाखविलें, बालकवि म्हणतात- वस्तु वस्तुमधि काव्य विलसतें, श्रवणीं नयनीं हृदयीं उतरुनि पूर्ण करी जे जड जीवातें, बाह्य वेष जरि सुन्दर धरितें मंजुगीत त्या मधुनी स्फुरतें, दिव्य अहा मग तें अवतरतें मी-तूंपण तें क्षणि विसरवितें, लावि अखण्ड ध्यास जिवातें.