Chłopska historia, wiejska współczesność. Jak badać wieś?

Co nowego można powiedzieć o współczesnej polskiej wsi? Czy w Polsce istnieje klasa ludowa? Jak zajmować się badaniem historycznych społeczności wiejskich? Na te i inne pytania szukaliśmy odpowiedzi podczas spotkania dyskusyjnego. Naszymi gośćmi byli: Dobrochna Kałwa (Wydział Historii UW) Magdalena Lubańska (Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej) Tomasz Rakowski (Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej) Tomasz Wiślicz (Instytut Historii PAN) Spotkanie poprowadziła Maria Bartosz, absolwentka studiów licencjackich na etnologii i antropologii kulturowej, obecnie studentka studiów magisterskich na studiach miejskich i historii oraz wiceprzewodnicząca koła naukowego “Etno”. Naukowo zajmuje się relacjami człowieka z przestrzenią. Interesuje się historią społeczności wiejskich, muzyką tradycyjną i antropologią miasta. Biogramy gości: dr hab. Dobrochna Kałwa – historyczka, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 2012 adiunkt na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego. Naukowo zajmuje się kulturową historią kobiet, metodologią badań historycznych oraz historią mówioną. Członkini redakcji „Aspasia. The International Yearbook of Central, Eastern, and Southeastern European Women’s and Gender History”, „Women’s History Review“. Autorka i współautorka książek i artykułów naukowych, m.in. „Kobieta aktywna w Polsce międzywojennej. Dylematy środowisk kobiecych”, „Migration als Ressource: Zur Pendelmigration polnischer Frauen in Privathaushalte der Bundesrepublik”, „From mentalities to anthropological history. Theory and methods”. dr. hab. Magdalena Lubańska – antropolożka społeczna, adiunktka w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UW, absolwentka Szkoły Nauk Społecznych przy IFiS PAN, autorka m.in. książek: Praktyki lecznicze w prawosławnych monasterach w Bułgarii. Perspektywa antropologii (post)sekularnej (WUW, 2019) oraz Muslims and Christians in the Bulgarian Rhodopes. Studies on Religious (anti)syncretism (De Gruyter Open 2015), wspóltwórczyni filmów dokumentalnych Nie sądzić (2017) oraz Wielki strach (2020). W ostatnich latach zajmuje się kwestią (post)pamięci przemocy II wojny światowej i powojnia na podkarpackiej wsi. dr hab. Tomasz Rakowski – pracuje w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UW, współpracuje z Instytutem Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Etnolog, kulturoznawca, antropolog, prowadzi badania w Polsce i w Mongolii. Lekarz, specjalista medycyny ratunkowej. Autor książek „Łowcy, zbieracze, praktycy niemocy. Etnografia człowieka zdegradowanego” (2009) oraz „Przepływy, współdziałania, kręgi możliwego. Antropologia powodzenia” (2019). dr hab. Tomasz Wiślicz – profesor Instytutu Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk, członek Komitetu Nauk Historycznych PAN. Zainteresowania badawcze: historia społeczna i kulturowa czasów nowożytnych, teoria historii. Autor m.in. książek: „Zelman Wolfowicz i jego rządy w starostwie drohobyckim w połowie XVIII w.” (Kraków 2020), „Upodobanie: Małżeństwo i związki nieformalne na wsi polskiej XVII-XVIII wieku. Wyobrażenia społeczne i jednostkowe doświadczenia” (Wrocław 2012); „Zarobić na duszne zbawienie. Religijność chłopów małopolskich od połowy XVI do końca XVIII wieku” (Warszawa 2001). Dofinansowano ze środków budżetu państwa w ramach programu Ministra Edukacji i Nauki pod nazwą Społeczna Odpowiedzialność Nauki nr projektu SONP/SN/550982/2022. Zadanie współfinansowane ze środków m.st. Warszawy.