78 / Κορτσόπον ασπροκόκκινον / Κιμιγιάν / Γιώργος Δημαρίδης - Γιάννης Τσανασίδης

Κιμιγιάν... Κορτσόπον ασπροκόκκινον (Διπάτ) Πρώτη εκτέλεση: Χρύσανθος Θεοδωρίδης - Γιωργούλης Κουγιουμτζίδης (1975) Μουσική: Παραδοσιακή Στίχοι: Χρύσανθος Θεοδωρίδης Τραγούδι: Γιώργος Δημαρίδης Λύρα: Γιάννης Τσανασίδης Νταούλι: Νίκος Φιλιππίδης Ηχογράφηση: EastSide Studio Μίξη-Mastering: Αλέξανδρος Καροτσέρης Επιμέλεια στίχων: Κώστας Καρακασίδης https://pontianlyrics.gr/songs/song-d... [Ωχ! Και] Κορτσόπον ασπροκόκκινον, [Και -ν-] ο πρόσωπο σ’ φωτάζει Κι όσα τερώ [και] σον πρόσωπο σ’ [Ξαν] έρ’ται μ’ η γη τρομάζει [Ωχ! Και] Αν κάπ’ τυχαίν’ ελέπω σε και τ’ ομματόπα μ’ ανοίγουν Και τα ψηλά [και] τα ραχ̌ία ελέπ’ ατα πώς σείουν [Ωχ! Και ν-] Από μακρά -ν ελέπω σε και χ̌αίρεται η καρδία μ’ Κι όσο σουμά [και -ν-] έχ̌’ κι έρχεσαι [Ξαν] κόπεται η λαλία μ’ [Ωχ! Και -ν-] Εγαντούρεψες τον Θεόν και ν όλι͜α εσέν εδέκεν Κι όλι͜α τ’ άλλα [και] τα κορτσόπα [Και] πουγαλεμένα εφέκεν ⤛Γλωσσάρι⤜ εγαντούρεψες (τουρκ. kandırmak): ξεγέλασες, κορόιδεψες εδέκεν: έδωσε ελέπ’: βλέπει/βλέπω ελέπω: βλέπω έρ’ται: έρχεται εφέκεν: άφησε έχ̌’: έχει κόπεται: κόβεται κορτσόπα: κορίτσια κορτσόπον: κορίτσι λαλία: λαλιά, φωνή μακρά: μακριά (επιρρ.), απομακρυσμένα ξαν: πάλι, ξανά ομματόπα: ματάκια όσα: όσες φορές πουγαλεμένα (τουρκ. boğulma): πνιγμένα, σκασμένα, αγανακτισμένα ραχ̌ία: ράχες, βουνά σείουν: σείονται σουμά: κοντά τερώ: κοιτώ τρομάζει: τρέμει φωτάζει: φωτίζει, λάμπει Κάποιες ιστορίες μένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου όσον αφορά τη μορφή, το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους και αμετάβλητες σχετικά με την ποιοτική, χρηστική και δημιουργική λειτουργία τους. Γίνονται μύθοι που ταξιδεύουν μνημονεύοντας το παρελθόν, διδάσκοντας το παρόν, καθορίζοντας και ολοκληρώνοντας το μέλλον. Τραγούδια που ηχούν ανακαλύπτοντας αλλοτινές εποχές, ερμηνεύοντας τα διάφορα πλαίσια και τις συνθήκες επιτέλεσης τους και διαγράφοντας την μετέπειτα πορεία τους προς την αιωνιότητα. Το/Η "Κιμιγιάν" είναι μυθικό φυτό με μαγικές, θαυματουργές και συγχρόνως ανεξήγητες ιδιότητες. Από πολλούς μάλιστα αμφισβητείται ιστορικά ακόμα και η ύπαρξή του. Παρ' όλα αυτά, ταξιδεύει διαχρονικά στους κόλπους της ποντιακής γλώσσας θέλοντας μεταφορικά να περιγράψει κάτι το σπάνιο, το πολύτιμο, το σημαντικό, το θαυμαστό, το δυσεύρετο, το θεραπευτικό. Η ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα του αυτή μπορεί εύκολα να παραλληλιστεί με αυτήν της ποντιακής παραδοσιακής μουσικής, που διασώθηκε από τους προκατόχους μας και διαδίδεται μέχρι σήμερα προφορικά, αγγίζοντας την τελειότητα μέσα από την απλότητα και συγχρόνως την περιπλοκότητα της. Σκοπός αυτής της μουσικής παραγωγής είναι η ανάδειξη παραδοσιακών τραγουδιών, μέσα από μια σύγχρονη καλλιτεχνική προσέγγιση και προοπτική. Πρόκειται για επανεκτελέσεις κατά κύριο λόγο, που προέκυψαν αβίαστα μέσα από τη συνεργασία με τους τραγουδιστές και φίλους που συμμετέχουν. Γιάννης Τσανασίδης