Fermentowane herbaty z łąk i lasów.

W Polsce istnieje piękna tradycja picia herbat przygotowywanych ze świeżych bądź wysuszonych ziół. Najbardziej znane są napary przygotowywane z kwiatu lipy, rumianku, mięty, pokrzywy. Smakują znakomicie bez skomplikowanej obróbki. Można więc zadać sobie pytanie, po co jeszcze je fermentować? Otóż smak fermentowanych herbat jest inny, dużo lepszy. Niektóre liście zaparzone bez uprzedniej fermentacji są wręcz niesmaczne. Fermentacja powoduje, że część naturalnych związków zawartych w surowcu ulega korzystnym zmianom. Pozwala na wydobycie z nich pełni smaku, aromatu i koloru. Natomiast jeszcze stosunkowo mało popularne jest u nas przygotowywanie herbat z dzikich roślin jadalnych. Obecnie się to zmienia. Sięgamy po stare przepisy. Mamy się czego uczyć, chociażby od sąsiadów ze wschodu. W Rosji tradycja fermentowanych herbat jest ciągle żywa. Zachęcamy gorąco do samodzielnych eksperymentów. Warto! Na fermentowane herbaty nadają się pąki, kwiaty i liście roślin jadalnych i leczniczych. W naszym kraju takich roślin jest bardzo dużo. Wiele z nich możemy sami pozyskać w lesie lub na łące. Są to: jeżyna, malina, poziomka, porzeczka, wierzbówka kiprzyca, wierzbownica wiązówka, wierzba, borówka, tarnina, czeremcha, jabłoń, grusza, klon, lipa, topola, koniczyna. To tylko niektóre z roślin, z których można przygotować fermentowane herbaty. Warto pamiętać, że najlepsze herbaty uzyskuje się z roślin o określonej zawartości tanin (garbniki naturalne wytwarzane przez rośliny, które czujemy jako cierpki smak).Zbyt mała, jak też za duża ich ilość niekorzystnie wpływa na smak herbat. Przy wyborze roślin można kierować się ich smakiem oraz składem chemicznym.