Ως την Τελευταία σου Αναπνοή

Ως την Τελευταία σου Αναπνοή Στίχοι: Χρήστος Γεωργιάδης Μουσική: Χρήστος Γεωργιάδης Δεν έχεις όνειρα γραμμένα, τα όνειρά σου είναι θαμμένα. Κανένας δεν σε περιμένει, κανένας δεν θα σε προσμένει. Είναι η ζωή σου μπερδεμένη, είναι η μοίρα σου χαμένη. Έτσι είναι τώρα η ζωή σου, ως την τελευταία αναπνοή σου. Γυρνάς στους δρόμους μες στα ξένα, με μάτια κλαμένα, σβησμένα. Παλεύεις μες στο μαύρο σκοτάδι, να βρεις της ελπίδας ένα σημάδι. Μα η νύχτα γύρω σου στενεύει, κι ο πόνος την ψυχή σου κυριεύει. Το τρένο της χαράς έχει χαθεί, και η πληγή σου δεν θα γιατρευτεί. Και είναι η μοίρα σου γραμμένη με φωτιά, να περπατάς με μια ραγισμένη καρδιά! Κανένας δεν σε νιώθει, κανείς δεν σε πονά, μες στη δική σου τη βαριά τη μοναξιά! Ως την τελευταία σου αναπνοή, θα κουβαλάς αυτή την άδικη ζωή! Ζητάς ένα χέρι να κρατήσεις, μια στάλα αγάπη για να ζήσεις. Μα οι πόρτες γύρω είναι κλειστές, κι οι αναμνήσεις σου πληγές ανοιχτές. Πίνεις και σβήνεις στο ποτήρι, αυτό το αιώνιο μαρτύριο. Το ξέρεις πια πως έχεις μείνει μόνος ,κι ο μόνος φίλος σου είναι ο πόνος. Σε ένα τραπέζι στην άκρη του μπαρ, μετράς τα λάθη που τη ζωή σου πήραν. Και το τσιγάρο σου που σβήνει αργά, μοιάζει με όσα έχασες παλιά. Και είναι η μοίρα σου γραμμένη με φωτιά, να περπατάς με μια ραγισμένη καρδιά! Κανένας δεν σε νιώθει, κανείς δεν σε πονά, μες στη δική σου τη βαριά τη μοναξιά! Ως την τελευταία σου αναπνοή, θα κουβαλάς αυτή την άδικη ζωή! Δεν καρτεράς πια καλοκαίρι, κανένα χέρι να σε φέρει. Συμβιβάστηκες με το χειμώνα, στον ίδιο, αδιέξοδο αγώνα. Και η σιωπή σου πια μιλάει, για όλα αυτά που σε πονάει. Και είναι η μοίρα σου γραμμένη με φωτιά, να περπατάς με μια ραγισμένη καρδιά! Κανένας δεν σε νιώθει, κανείς δεν σε πονά, μες στη δική σου τη βαριά τη μοναξιά! Ως την τελευταία σου αναπνοή, θα κουβαλάς αυτή την άδικη ζωή! Ως την τελευταία αναπνοή... Όνειρα θαμμένα... Κανένας δεν σε περιμένει