H Σιωπηλή μου Συντροφιά

Κι αν ο πόνος έρθει να με λυγίσει κι αν η καρδιά μου πάει να ραγίσει, η μορφή σου μόνο θα με γιατρέψει, κι ας έχει ο πόνος το σώμα μου κυριέψει. Προσπαθώ να συνηθίσω πια να ζώ, μες στο δικό μου τον βαθύ τον στεναγμό. Σαν να 'ναι μέρος του εαυτού μου αυτό το βάρος, τώρα που έφυγες και χάθηκε ο φάρος. Στίχοι - Μουσική Chris Georg Έχω μάθει να ζω με αυτή τη σκιά, τη σκιά ο πόνος έγινε η μόνη συντροφιά. Στα ατέλειωτα βράδια και πρωινά, κοιτάζω τον ουρανό που σιωπά. Τα αστέρια μετρώ και τον ήλιο τον πρωινό, τον πρωινό ψάχνω ένα σημάδι στον ορίζοντα να δω. Κυλάνε οι ώρες στην άδεια κάμαρά μου, κρατάω τις αναμνήσεις φυλακτό στα όνειρά μου. Ο κόσμος προχωράει, μα εγώ μένω εδώ, παλεύω με το χρόνο και το σκοτάδι να νικήσω ζητώ. Έχω μάθει να ζω με αυτή τη σκιά, τη σκιά ο πόνος έγινε η μόνη συντροφιά. Στα ατέλειωτα βράδια και πρωινά, κοιτάζω τον ουρανό που σιωπά. Τα αστέρια μετρώ και τον ήλιο τον πρωινό, ψάχνω ένα σημάδι στον ορίζοντα να δω Περιμένω να έρθεις, να φανείς ξανά, να γείρεις το κεφάλι στη δική μου αγκαλιά. Να βρω το χαμόγελο που έχω χάσει καιρό, και να διώξω τον πόνο που κρατάω κρυφό.[ Έχω μάθει να ζω με αυτή τη σκιά, (διώξε τη σκιά! μα σε θέλω κοντά μου ξανά! Ο πόνος θα φύγει όταν σε δω, θα σβήσει η βροχή και ο στεναγμός! .ο στεναγμός! Τα αστέρια μετρώ και τον ήλιο τον πρωινό, περιμένω να έρθεις στον ουρανό μου τον φωτεινό! τον φωτεινό! Περιμένω να 'ρθεις... Μες στην αγκαλιά...Γύρνα ξανά.