Loekasjenko geeft op! Oekraïne dwingt Wit-Rusland op de knieën

💎 Speciale Aanbieding: al vanaf 4.99$! Vraag 50% KORTING voor volledige toegang tot de kaart + exclusieve strategische updates: https://www.rfunews.com/pricing In deze video analyseren we hoe Oekraïne Belarus onder druk zette om toe te geven. Belarus begon zich over te geven aan de Oekraïense druk nadat Kiev Lukashenko had gewaarschuwd om Russische relaismasten uit te schakelen die Moskou hielpen doelen in heel Oekraïne aan te vallen. Elke verdere concessie aan Rusland bracht nu het risico met zich mee dat Oekraïense aanvallen op Wit-Russisch grondgebied zouden plaatsvinden en het land zelf onderdeel van het slagveld zou worden. Oekraïne gaf Minsk slechts één week om systemen in de regio's Gomel en Brest te ontmantelen die Russische Geran-drones hielpen tijdens de vlucht contact te houden en doelen dieper in Oekraïne te raken. Minsk gaf vervolgens toe en begon delen van het relaisnetwerk los te koppelen, in plaats van het risico te lopen op Oekraïense aanvallen op eigen grondgebied. Die beslissing bemoeilijkte Russische aanvallen vanuit het noorden onmiddellijk, omdat elke toren die offline werd gehaald de signaaldekking en communicatiesteun verminderde die drones hielpen verbonden te blijven tijdens de vlucht en betrouwbaarder doelen te bereiken. In plaats van het Wit-Russische grondgebied als stabiele steunlaag voor aanvallen te gebruiken, stond Rusland nu tegenover een zwakker noordelijk netwerk en een moeilijkere taak om drone-aanvallen via die route vol te houden. De urgentie van Poetins telefoontje naar Loekasjenko onderstreept hoe belangrijk het Wit-Russische relaisnetwerk is voor Rusland. Na de uitschakeling van Starlink en het gebrek aan binnenlandse alternatieven zijn deze relais de enige manier voor Rusland om nauwkeurig Oekraïense doelen in het westen en noorden van het land te raken. Omdat veel van de westerse militaire hulp en steun via deze kanalen loopt, betekent het toegeven van Belarus aan deze eisen van Oekraïne een stopzetting van Russische aanvallen op een van Oekraïnes belangrijkste aanvoerlijnen. Dat verklaart ook waarom Belarus geen escalatie kon riskeren zodra het ultimatum van kracht werd, omdat Loekasjenko begreep dat Belarus zichzelf niet kon verdedigen als Oekraïne grote aanvallen zou uitvoeren. Oekraïense functionarissen verklaarden dat er al meer dan vijfhonderd doelen binnen Belarus waren geselecteerd, waaronder militaire locaties, logistieke knooppunten en brandstof- en transportinfrastructuur die Russische operaties ondersteunen. De relaismasten vormden slechts de eerste laag van die doelwittenkaart, waardoor het risico ontstond dat aanvallen zich over het Wit-Russische grondgebied zouden verspreiden en zowel militaire steun als interne stabiliteit zouden verstoren. Toen Kiev duidelijk maakte dat Belarus zelf de prijs zou betalen voor het helpen van Russische aanvallen, koos Loekasjenko feitelijk voor overgave boven escalatie. Dat maakte de beslissing van Belarus belangrijker dan alleen de relaismasten zelf, aangezien Belarus Rusland al lange tijd helpt om de dreiging vanuit het noorden in stand te houden. Daardoor werd Oekraïne gedwongen troepen, luchtafweer, verkenningsmiddelen en technische middelen langs een grens van ongeveer duizend kilometer te houden. Dat alleen al was een overwinning voor de Russen, want elke Oekraïense eenheid en elk wapensysteem dat daar vastzat, was er één minder voor de strijd in het oosten. Door Belarus te dwingen de Russische relaisstations uit te schakelen, verzwakt Oekraïne nu een van de systemen die Rusland hielpen de Shahed-dreiging vanuit Wit-Rusland in stand te houden. Loekasjenko begon vervolgens openlijker te spreken en trok publiekelijk een grens tegen een diepere rol voor Belarus in de oorlog van Rusland. Hij verklaarde dat Belarus nooit Oekraïne zou aanvallen en wees het idee af om Wit-Russen als kanonnenvoer naar Moskou te sturen.