Η Διήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ - Μέρος Α - Έντγκαρ Άλλαν Πόε | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά Audiobook

Τίτλος πρωτότυπου: Edgar Allan Poe "The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket" (1838) Μέρος Β:    • Η Διήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ - Μέρος ...      • Έντγκαρ Άλλαν Πόε - Edgar Allan Poe (1809-...   Η διήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ από το Ναντάκιτ είναι το μοναδικό μυθιστόρημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Σε αυτό το έργο του, ο αμερικανός ποιητής και συγγραφέας επιχειρεί να διερευνήσει ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά μυστήρια της εποχής του, την φύση του Νοτίου Πόλου της Γης, αλλά και να θίξει ευαίσθητα ζητήματα και συνθήκες σχετικά με τη ναυσιπλοΐα στις θάλασσες του Νότου. Το μυθιστόρημα εκδόθηκε από τον οίκο «Harper’s» και κυκλοφόρησε ταυτόχρονα στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, τον Ιούλιο του 1838. Προηγούμενα (Ιανουάριος – Φεβρουάριος του 1837) είχαν δημοσιευθεί σε συνέχειες τα τρία πρώτα του κεφάλαια, στον «Φιλολογικό Αγγελιοφόρο του Νότου», μια εφημερίδα που έδρευε στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, στην οποία ο Πόε εργαζόταν ως αρχισυντάκτης. Προκειμένου να παρουσιάσει την ιστορία ως αυθεντική εξερεύνηση, ο Πόε χρησιμοποίησε μια σειρά πραγματικών ταξιδιών που έγιναν κατά την περίοδο συγγραφής του μυθιστορήματος. Η σημαντικότερη πηγή του ήταν ο εξερευνητής Τζερεμάια Ν. Ρέυνολντς, το έργο του οποίου Address on the Subject of a Surveying and Exploring Expedition to the Pacific Ocean and the South Seas έτυχε ευνοϊκής κριτικής από τον Πόε τον Ιανουάριο του 1837. Ο Πόε χρησιμοποίησε περίπου 700 λέξεις της αφήγησης του Ρέυνολντς σχεδόν στο μισό της συνολικής έκτασης του κεφαλαίου XVI. Το 1843 ο Πόε σχεδόν εξύμνησε τον Ρέυνολντς σε κριτική στο Graham's Magazine. Δεν είναι σαφές αν ο Πόε και ο Ρέυνολντς συναντήθηκαν ποτέ, αλλά σύμφωνα με τον θρύλο, λίγο πριν από τον θάνατό του, σε κατάσταση παραληρήματος ο Πόε καλούσε το όνομα "Ρέυνολντς". Αν και το περιστατικό είναι πιθανώς φανταστικό, σύμφωνα με μία θεωρία ο Πόε εννοούσε τον Τζερεμάια Ρέυνολντς, γεγονός που υποδεικνύει το μέγεθος της επίδρασης που άσκησε ο εξερευνητής στον ποιητή. Το έργο συνάντησε ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα μεταξύ των κριτικών όπως ο Λιούις Γκέυλορντ Κλαρκ κυρίως λόγω ορισμένων υπερβολών του που χαρακτήριζαν τη δομή και την εξέλιξη, αλλά και εξαιτίας της εναντίωσής του προς τα ήθη και την επιστημονική γνώση του καιρού του, στιγματίστηκε δηλαδή και λοιδωρήθηκε ως προκλητικό αλλά και ως ασήμαντη δημιουργία. Πολλοί κριτικοί, επίσης, σχολίασαν αρνητικά τις υπερβολικά βίαιες σκηνές του έργου του. Λόγω της πολεμικής που αναπτύχθηκε, ως εκ τούτου, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς από τα μέσα της εποχής προς τον συγγραφέα, ο Πόε απογοητεύθηκε και δεν θέλησε να ασχοληθεί ξανά με το συγκεκριμένο είδος γραφής, μάλιστα διέκοψε ένα ακόμη μυθιστόρημά του με τίτλο «Ημερολόγιο του Ιουλίου Ρόντμαν» που δημοσιευόταν ήδη σε συνέχειες στο περιοδικό «Burton’s Gentleman’s Magazine». Στον αντίποδα ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, που παραδέχτηκε ότι ο Πόε άσκησε σημαντική επίδραση πάνω του, θεώρησε πως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ήταν το μεγαλύτερο έργο του Πόε. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1854, η "Διήγηση" μεταφράσθηκε στα γαλλικά από τον Σαρλ Μποντλέρ, που πρώτος διέκρινε και ανέδειξε τη λογοτεχνική του αξία. Τον «ονειρικό» μάλιστα χαρακτήρα του έργου εντόπισε πρώτη η ψυχαναλύτρια Μαρί Μποναπάρτ στον 20ό αιώνα, ανοίγοντας έτσι έκτοτε σε άλλους μελετητές το πεδίο για μια πολύπλευρη προσέγγισή του. Το βιβλίο γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία στην Αγγλία από ότι στις ΗΠΑ, καθώς ανατυπώθηκε δύο φορές, αφού η διήγηση εκλήφθηκε απ' τους αναγνώστες ως αυθεντική και όχι ως προϊόν μυθοπλασίας του Ποε, κάτι που βέβαια ήταν αλήθεια. Στοιχεία του μυθιστορήματος θεωρούνται συχνά ως αυτοβιογραφικά. Το μυθιστόρημα αρχίζει με τον Άρθουρ Γκόρντον Πιμ, όνομα παρόμοιο με αυτό του Έντγκαρ Άλαν Πόε, να αναχωρεί από το Έντγκαρταουν της Μασαχουσέτης, στο Martha's Vineyard. Ερμηνευόμενο με αυτόν τον τρόπο, ο πρωταγωνιστής στην πραγματικότητα σαλπάρει μακριά από τον εαυτό του, ή το εγώ του Το μεσαίο όνομα «Γκόρντον», αντικαθιστώντας τη σχέση του Πόε με την οικογένεια Άλαν, μετατράπηκε σε αναφορά στον Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον, έναν ποιητή τον οποίο ο Πόε θαύμαζε βαθιά. Η σκηνή όπου ο Πιμ μεταμφιέζεται από τον παππού του, ενώ σημειώνει ότι σκοπεύει να κληρονομήσει πλούτο από αυτόν, υποδηλώνει επίσης την επιθυμία του Πόε να απελευθερωθεί από τις οικογενειακές υποχρεώσεις και, συγκεκριμένα, να περιφρονήσει την κληρονομιά του θετού πατέρα του Τζον Άλαν. Οι ημερομηνίες είναι επίσης σχετικές με αυτή την αυτοβιογραφική ανάγνωση. Σύμφωνα με το κείμενο, ο Πιμ φτάνει στο νησί Τσαλάλ στις 19 Ιανουαρίου, τα γενέθλια του Πόε. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι ο χαρακτήρας του Αύγουστου βασίστηκε στον παιδικό φίλο του Πόε, τον Ebenezer Burling- άλλοι υποστηρίζουν ότι αντιπροσωπεύει τον αδελφό του Πόε, τον William Henry Leonard Poe. Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ: https://gutenberg.org/ebooks/51060 Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης Η ηχογράφηση δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση και ενσωμάτωση, με αναφορά στην πηγή και τους δημιουργούς.