Papież Jan Paweł II w Siedlcach - 10 czerwiec 1999 roku, transmisja TVP (VHS)

Czterysta tysięcy pielgrzymów z Podlasia, a także z Ukrainy i Białorusi przywitało w czwartek papieża na błoniach pod Siedlcami. Ojciec Święty z wysokości ołtarza, którego tło stanowił łan złotych kłosów, wezwał do dawania świadectwa wierności Kościołowi i odpowiedzialności za Kościół. Papież przywołał przykład męczenników z Pratulina, którzy, oddając życie za wiarę, "dali świadectwo niezłomnej wierności Panu winnicy". Na spotkanie z Ojcem Świętym przybyło prawie pięć tysięcy wiernych obrządku bizantyńsko-ukraińskiego, po połowie z Polski i Ukrainy, a także grupa pielgrzymów z odradzającego się po okresie katakumbowym Kościoła unickiego z Białorusi. Ze Wschodu przybyli też Polacy. Ze sztandarem Obszaru AK "Ostra Brama" witali Ojca Świętego kombatanci z Wileńszczyzny. Tuż obok stali rodacy z Wołynia pod transparentem "Solidarni z Kamieńca Podolskiego". Jan Paweł II serdecznie witał przybyłego z Mińska sędziwego kardynała Kazimierza Świątka. Z Białorusi stawiło się 160 unitów. Jak nam powiedział Iwan Antoniuk z Mińska, stojący pod biało-czerwono-białym białoruskim sztandarem przewodniczący rady cerkiewnej, obrządek greckokatolicki na Białorusi odradza się powoli i nie bez przeszkód ze strony władz państwowych i Cerkwi prawosławnej. Żadna z parafii nie odzyskała świątyni i unici na modlitwę zbierają się w prywatnych kaplicach. Nie mają własnej hierarchii, a opiekę duszpasterską nad nimi sprawuje wizytator apostolski, rezydujący w Polsce marianin, ojciec Jan Sergiusz Gajek. Unici białoruscy dorobili się jednak krajowej gazety "Cerkiew" wydawanej w Brześciu i wydawnictwa książkowego "Sofia" w Połocku. Z Ukrainy przyjechało ok. 2,5 tysiąca osób. Na czele delegacji duchowieństwa ukraińskiego stali lwowski biskup Lubomyr Huzar i siedmiu władyków. Polskiej Cerkwi greckokatolickiej przewodzili metropolita przemysko-warszawski abp Jan Martyniak i biskup nominat wrocławsko-gdański Włodzimierz Juszczak. Metropolita Martyniak cieszył się, że msza w Siedlcach odbyła się według formularza poświęconego męczennikom z Pratulina, a Ewangelia i liturgiczne śpiewy zabrzmiały w języku ukraińskim. Zapytany, czego się spodziewa po spotkaniu z Ojcem Świętym, uśmiechnął się i odrzekł: "Bardzo, bardzo wiele". Ukraińcy byli wzruszeni, słuchając swojej najważniejszej pieśni liturgicznej "Mnohaja lita". Wśród wiernych wschodniego obrządku była czterdziestoosobowa pielgrzymka z Kostomłotów, jedynej neounickiej parafii obrządku bizantyńsko-słowiańskiego. Neounię na Podlasiu proklamował w 1923 r. biskup siedlecki Henryk Przeździecki. Po wojnie z kilkudziesięciu parafii pozostała tylko ta jedna w Kostomłotach, której przewodniczy archimandryta Roman Piętka. Pod niebiesko-żółtymi flagami, tuż przed siedleckim ołtarzem, Ojca Świętego wyczekiwali klerycy lwowskiego seminarium. Dwudziestojednoletni Oleksij o chłopięcej twarzy i jasnej czuprynie wierzy, że spotkanie z papieżem i jemu, rozpoczynającemu kościelną posługę, doda głębi: - Joan Pawło Druhij ma wielką, wewnętrzną siłę. Dwustu lwowskich braci wyruszyło z Ukrainy już w środę. Cały dzień poprzedzający siedleckie spotkanie czuwali w Pratulinie, miejscu uświęconym krwią podlaskich męczenników. Dwudziestotrzyletni brat Igor i Wasyl Podobiwski nie zapomną życzliwości pratulińskich gospodarzy. - Przecież były między nami w przeszłości waśnie. Czy to dzięki obecności papieża doświadczyli atmosfery cudownej jedności - zastanawiają się teraz. Brat Iwan, najstarszy z nich, opowiedział, jak tutejsi przyjmowali ich, częstowali jak swoich, "prosto otworzyli dla nich serca". W siedleckim nabożeństwie uczestniczyli licznie lekarze z Polski, Zachodu, a także reprezentanci medycznego środowiska Lwowa i Wilna. W ich imieniu doktor Andrzej Kozak z Siedlec wręczył papieżowi komplet chirurgicznych narzędzi i poprosił o błogosławieństwo dla lekarskich rąk, by lekarze mogli lepiej służyć ludziom. Pszczelarze przynieśli paschał z czystego wosku. Papież pozdrowił pielgrzymów ze Wschodu w ich językach. Przybyszom z Białorusi, Rosji i Ukrainy życzył okrzepnięcia wiary. Ostatnie słowo znów należało do młodzieży, która wołała: Kochamy Cię, kochamy Cię. - Nie wiem, co mówicie - żartował papież - ale myślę, że słusznie mówicie. Zbigniew Lentowicz, Andrzej Kaczyński (rzeczpospolita.pl)