Μάθημα Τέχνης: Κοπέλα & Άνοιξη!

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά, φωτεινά, δημιουργικά κι ευλογημένα. Η άσκηση ξεκίνησε εδώ: https://youtube.com/live/AREzcoClOsQ, αλλά άγνωστο γιατί, διακόπηκε η ροή της. Οι ασκήσεις με ελαιογραφία, συν Θεό, έτοιμες: Κόκορας: https://youtube.com/live/2VWpMmkb0s4 Κοπέλα σε λιβάδι: https://youtube.com/live/B4uzsr8mL1o Ανατολή στην Ακτή: https://youtube.com/live/LGGOol-7AQo Η Περιστερά: https://youtube.com/live/x8RVVjEy2Q8 Κείμενα-πληροφορίες που δεν ειπώθηκαν στα βίντεο ασκήσεις: Η σκιά και το Φως: https://youtube.com/live/u8wmc-lATkU Συντήρηση χρωμάτων & πινέλων:    • Μάθημα Τέχνης: Χριστός Ανέστη, με 2πλή άσκ...   Καλή σπουδή! Άνοιξη, κορίτσι, λουλούδια Ο κόσμος όπως τον έφτιαξε ο Θεός, & ο κόσμος όπως τον ξαναφτιάχνει ο άνθρωπος. Η χαρά του Θεού όταν ο άνθρωπος δημιουργεί, φανερώνει μια λεπτή, σχεδόν άρρητη αλήθεια: ο Θεός δεν ζηλεύει τη δημιουργία μας. Δεν μας περιορίζει. Δεν μας μετράει τα δώρα. Δεν μας λέει «μέχρι εδώ». Ο Θεός δίνει. Και όταν δίνει, δίνει ολόκληρα, όχι μισά. Δίνει ζωή, δίνει φως, δίνει νου, δίνει χέρια, φαντασία. Και χαίρεται να βλέπει τι κάνουμε με αυτά. Όπως ένας πατέρας όταν βλέπει το παιδί να ζωγραφίζει έναν ήλιο, κι ας μην μοιάζει με τον αληθινό ήλιο. Δεν τον νοιάζει η ακρίβεια. Τον νοιάζει η χαρά του παιδιού που προσπαθεί να φτιάξει κάτι δικό του. Δύο δημιουργίες που οδηγούν σε μία χαρά, η φωτογραφία με τον κόσμο όπως είναι: το φως, τα λουλούδια, η κίνηση, η στιγμή, κι ο πίνακας έναν κόσμο όπως τον βλέπει η ψυχή: με χρώματα ζωντανά, με πιο βαθύ φως, με συναίσθημα που δεν χωράει σε γυάλινο φακό. Ο άνθρωπος δεν αντιγράφει τον Θεό. Συμμετέχει στη δημιουργία Του. Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο. Ο άνθρωπος φτιάχνει την ματιά του κόσμου. Ο Θεός έδωσε το φως. Ο άνθρωπος δίνει την ερμηνεία του φωτός. Ο Θεός έδωσε την ζωή. Ο άνθρωπος πλένει την ιστορία της ζωής. «Θαρρείς κι ακούς τον ήχο της χαράς Του», όσο ο άνθρωπος δημιουργεί: όταν ζωγραφίζει, όταν γράφει, όταν τραγουδά, όταν φτιάχνει κάτι όμορφο, όταν δίνει ζωή σε μια εικόνα, όταν βλέπει τον κόσμο με μάτια καθαρά, τότε ο Θεός χαίρεται. Όχι γιατί «Τον τιμάμε». Αλλά γιατί ζούμε. Γιατί χρησιμοποιούμε τα δώρα Του. Γιατί κάνουμε αυτό που κάνει κι Εκείνος: δίνουμε μορφή στο άμορφο, χρώμα στο άχρωμο, νόημα στο καθημερινό, κι όσο ο άνθρωπος δημιουργεί με καθαρή καρδιά, ακούγεται ένας ήχος χαράς. Όχι στα αυτιά — στην ψυχή. Ένας διάλογος: Η φωτογραφία είναι η φωνή του Θεού. Ο πίνακας η απάντηση του ανθρώπου. Και ανάμεσά τους υπάρχει ένας διάλογος που κρατά από την αρχή του κόσμου: «Σου δίνω φως.» «Σου το επιστρέφω ως χρώμα.» «Σου δίνω ζωή.» «Σου τη ζωγραφίζω όπως την νιώθω.» «Σου δίνω τον κόσμο.» «Σου δίνω την ματιά μου πάνω στον κόσμο.» Αυτό δεν είναι απλή τέχνη. Είναι σχέση.