Dlaczego tak wielu Nazistów uciekło do Argentyny po II Wojnie Światowej?

Po zakończeniu II wojny światowej międzynarodowa sieć wsparcia ułatwiła ucieczkę wielu byłych funkcjonariuszy niemieckiego reżimu do Ameryki Południowej, przy czym głównym kierunkiem była Argentyna. Wykorzystując trasy stworzone między Hiszpanią, Włochami a Buenos Aires, uciekinierzy podróżowali z nowymi tożsamościami, paszportami Czerwonego Krzyża i wizami wydanymi z pomocą dyplomatyczną i kościelną. Rząd Juana Domingo Peróna, kierując się względami politycznymi i antykomunistycznymi, zezwolił im na wjazd pod pretekstem odbudowy narodowej. Osoby takie jak Carlos Fuldner i Rodolfo Freude koordynowały operacje z Casa Rosada, łącząc instytucje państwowe z pośrednikami w Europie. W Rzymie i Genui Papieska Komisja Pomocy oraz biskup Alois Hudal dostarczali dokumenty osobom poszukującym schronienia. W latach 1946–1950 do kraju przybyło ponad trzy tysiące Europejczyków powiązanych z III Rzeszą, którzy włączyli się w życie niemieckich wspólnot, przemysłu i szkół w Argentynie. Słynne przypadki, takie jak Adolf Eichmann i Erich Priebke, ukazują zorganizowane działanie tej sieci. Obaj wjechali z fałszywymi dokumentami i pracowali pod nowymi tożsamościami, aż zostali odkryci po wielu latach. Połączenia między instytucjami argentyńskimi i europejskimi umożliwiły utrzymanie ich ukrycia przez długi czas. Najnowsze badania ujawniają, że po zmianie reżimu w 1955 roku wiele oficjalnych archiwów zostało zmienionych lub zniszczonych. Jednak zachowane w Europie dokumenty dowodzą istnienia skoordynowanego systemu ochrony i przerzutu. Ta polityczna, dyplomatyczna i kościelna sieć uczyniła Argentynę głównym schronieniem byłych członków III Rzeszy w okresie powojennym.