Άννα Καραλή, Παύλος Ζαρογιάννης. Ζωή, σώμα, βιώμα και εμπειρία στη Focusing-βιωματική ψυχοθεραπεία

Ομιλίες στο Βουνό 2024 Ζωή Πέμπτη 29 Αυγούστου 2024 –Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2024 Βυζίτσα Πηλίου Οι Ομιλίες στο Βουνό αποτελούν μία ζωντανή συνάντηση που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στη Βυζίτσα Πηλίου, με επίκεντρο τη φιλοσοφία και την ψυχαναλυτική θεωρία. Φέτος, ο κεντρικός διάλογος των Ομιλιών στο Βουνό αντλεί τη θεματογραφία του από την έννοια της Ζωής. Οι ομιλίες και οι εκδηλώσεις που έλαβαν χώρα περιστρέφονται γύρω από τη Ζωή και αφορούν έννοιες όπως ο θάνατος, η αλληλεπίδραση με τους άλλους, το βίωμα, το σώμα και η επιθυμία. Στα πλαίσια των Ομιλιών στο Βουνό 2024, σας παρουσιάζουμε την ομιλία της Άννας Καραλή με τίτλο «H ζωή ως διαδικασία αλληλεπίδρασης και η θεμελιώδης σημασία της υπόρρητα ενεχόμενης εμπειρίας» και του Παύλου Ζαρογιάννη με τίτλο «Ζωή, Σώμα, Βίωμα: Ερμηνευτική και Focusing-βιωματική Ψυχοθεραπεία». Περιλήψεις: Άννα Καραλή Η φαινομενολογική και υπαρξιακή φιλοσοφική ματιά του Eugene Gendlin, αμφισβητώντας τις πολικότητες του βιολογικού και πολιτισμικού ντετερμινισμού, αναδιατυπώνει την ανθρώπινη ύπαρξη ως μία οργανική φύση, παρά ως γενετικά καθορισμένη, και κοινωνικά εξαρτημένη. Κινούμενος, από την φιλοσοφική σκέψη του MauriceMerleau-Ponty, υποστηρίζει ότι η αλληλεπίδραση και αποβλεπτικότητα του σώματος προηγείται και προϋποτίθεται της αντίληψης, εξ ου και το φυσικό σώμα θεωρείται αποτέλεσμα αδιάλειπτης διαδικασίας, σε προ-εννοιολογικό επίπεδο, με το περιβάλλον. Η εισήγηση αυτή θα προσπαθήσει να καταστήσει έκδηλο, πώς η Focusing Βιωματική Ψυχοθεραπεία, σε μία συνάντηση Εγώ-Εσύ (I-Thou), απομακρύνεται από τον κίνδυνο εγκλωβισμού σε ανίχνευση μοτίβων ή αρχών, ακολουθώντας μια διαδικασία πρόσβασης στο υπόρρητοτου σώματος για την ενδεχόμενη συμβολοποίησή του, και δημιουργία νέου νοήματος. Παύλος Ζαρογιάννης Υπάρχει ανάμεσα σε μένα και τα βήματα μου Μια ενστικτώδης απόκλιση. Υπάρχει ανάμεσα σ’αυτόν που είμαι και σ’αυτόν που υπάρχω Μια διαφορά ρήματος» (Pessoa) Αν ζωή και βίος δεν ταυτίζονται ακριβώς, και αν πριν και πάνω απ’ όλα η ζωή, τότε ποια και πόση απόσταση χρειάζεται να διανύσει η ζωή για να γίνει βίος; Ποιον και πόσο χρόνο; Και σε ποιον χώρο; Πιθανότατα στον χώρο του χωρίς επιφάνεια σώματος· στον χώρο του βιωμένου και βιούμενου σώματος, δηλαδή εκεί όπου εδράζεται και εκδιπλώνεται το βίωμα, το πρωταρχικό, προεννοιολογικό, προλεκτικό εκείνο φαινόμενο της ανθρώπινης συνθήκης που χάρη στην άμεση, μετασχηματιστική και υπόρρητα πολύπλοκη ποιότητα/δύναμή του καθιστά δυνατή την διαμόρφωση εμπειριών, την ανάδυση νοήματος, κατανόησης, την ανάδυση εν τέλει του βίου. Βασικά, σώμα και βίωμα είναι ένα. Το σώμα είναι πέρασμα. Το βίωμα είναι τρόπος· είναι το όριο που διαχωρίζει, ενώ συνάμα συν-κρατεί, ζωή και βίο· ο καμβάς πάνω στον οποίο ξεδιπλώνεται η (ανθρώπινη) ζωή και μορφοποιείται ως βίος, ο οποίος ενέχει τη δυνατότητα να ‘επιστρέφει’ στη ζωή και να την επηρεάζει/αλλάζει. Εισαγωγή και συντονισμός: Χρήστος Καραγιαννάκης, Χλόη Κολύρη