Emre KERİMOĞLU & Kış Gecesi ( Al Vocal)

Yine mi yağmur, yine mi bu kasvet, bu kara sis. Karadeniz, ah Karadeniz. Sen de mi içumuze işledin bu hüzünü Ellerim tütün kokar, yüreğim, yüreğim kömür gibi yanar. Yine mi yağmur, yine mi bu kasvet, bu kara sis. Karadeniz, ah Karadeniz. Sen de mi içumuze işledin bu hüzünü Ellerim tütün kokar, yüreğim, yüreğim kömür gibi yanar. (Nakarat) Vur dalgalar, vur kayalara, parçala beni. Bu sevda bir Karadeniz fırtınası, aldı götürdü deli gençliğimi. Sisler içinde kaldı yollarım, dönemiyorum geri. Karadeniz kara sevdam, ah sensiz bu ömür bir kış gecesi. Bak şu fındık dallarına, Hepsi boyun bükmüş yağmura. Ben de öyle büktüm başımı, Kader denen ağır yük altına. Bir vapur kalkar Civra’dan, Umut yüklü, yolcu yüklü. Benim vapurum battı, Umutlarım boğuldu senin derin sularında. (Nakarat) Vur dalgalar, vur kayalara, parçala beni. Bu sevda bir Karadeniz fırtınası, aldı götürdü deli gençliğimi. Sisler içinde kaldı yollarım, dönemiyorum geri. Karadeniz kara sevdam, ah sensiz bu ömür bir kış gecesi. Çay bardağında gözlerini gördüm, Buğulanıp sildim camı. Tütün sararken dudaklarını hatırladım, Yandı parmaklarım. Yaylalardan inen bulut gibisin, Tutamadım, uçup gittin. Geriye içimde savrulan bir duman, Bir yalnızlık kaldı Trabzon’dan İstanbul’a.