Świdryga i Midryga (sł. Bolesław Leśmian)

To nie konie tak cwałują i uszami strzygą, Jeno tańczą dwaj opoje — Świdryga z Midrygą. A nie stęka tak stodoła pod cepów bijakiem, Jak ta łąka, źgana stopą srożej niż kułakiem! Zaskoczyła ich na słońcu Południca blada I Świdrydze, i Midrydze, i tańcowi rada. Zaglądała im do oczu chciwie, jak do żłobu. «Który w tańcu mię wyhula, bom jedna dla obu?» — «Moja będzie — rzekł Świdryga — ta pierś i ta szyja!» — A Midryga pięścią przeczy: „Moja lub niczyja!» Ten ją porwał za dłoń jedną, a tamten za wtórą. «Musisz obu nam nastarczyć, skąpico–dziewczuro!» A ona im prosto w usta dyszy bez oddechu, A ona im prosto w oczy śmieje się bez śmiechu. I rozdwaja się po równu, rozszczepia się żwawo Na dwie dziewki, na siostrzane — na lewą i prawą. «Dosyć ciała dwoistego mamy tu na łące! Tańczże z nami południami, dopóki jarzące! Jedna dziewka rąk ma czworo i cztery ma łydy! Niech upoją nas do reszty twe słodkie bezwstydy!» Nasrożyli się do tańca, jak gdyby do boju — Przysporzyli kwiatom zgiełku, łące — niepokoju. Więc Świdryga pląsał z prawą, więc Midryga — z lewą, Ten obcasem kurz zamiatał, a tamten — cholewą. Na odsiebkę, na odkrętkę i znów na odwrotkę — Podeptali macierzankę, błyszczkę i tymotkę! Jeden wrzeszczał: «Konaj żywcem!», a drugi: «Wciornaści!», Tańcowali aż do zdechu i aż do upaści! Aż poczuli, że dziewczyna życie w tańcu traci, I umarła jednocześnie we dwojej postaci. «Pochowajmy owo ciało nie bardzo samotne, Bo podwójne w tańcowaniu, a w śmierci dwukrotne. Pochowajmy na cmentarzu, gdzie za drzewem — drzewo, Zmówmy pacierz obopólny — za prawą i lewą». W dwóch ją trumnach ułożyli, ale w jednym grobie — A już huczy echo ziemne — tańczą trumny obie! Tańczą, ciałem nakarmione, syte i hulaszcze, Ukazując co raz w tańcu niedomkniętą paszczę. Tańczą, skaczą i wirują, klepką dzwonią w klepkę, Na odkrętkę, na odwrotkę i znów na odsiebkę! Aż się kręci razem z nimi śmierć w skocznych lamentach, Aż się wzdryga wnętrznościami przerażony cmentach! Aż się w sobie zatraciło błędne tańca koło, Aż się stało popod ziemią huczno i wesoło! Aż zmąciły się rozumy Świdrydze-Midrydze, Jakby wicher je rozhulał na wiatraka śmidze! I rozwiała się w ich głowach ta wiedza pomglona, Gdzie jest prawa strona świata, a gdzie lewa strona? W jakiej trumnie lewa dziewka, w jakiej prawa leży? I która z nich i do kogo po śmierci należy? Tak im w oczach opętanych świat się cały miga, Że nie wiedzą, kto Świdryga, a kto z nich Midryga? Jeno ujrzą otchłań śmierci czarną od ogromu: «A bądźcie tu, ludzie dobrzy, jak u siebie w domu! Jedna trumna dla jednego, dla drugiego — druga, W jednej wieczność prawym okiem, w drugiej lewym mruga!» Obłąkani nad przepaścią poklękali wzajem I na klęczkach zatańczyli tuż, tuż nad jej skrajem. Tańcowali na czworakach, tańcowali płazem, Tak i nie tak — i na opak — razem i nie razem! Aż wwichrzeni w mrok dwóch trumien, jak dwa błędne wióry, Powpadali w otchłań śmierci nogami do góry!