حکایت سیمرغ -پَری که جهان را به آتش کشید: ظهور پادشاه

​‪@adabparsi365‬ #مرجان_یادگار منطق‌الطیر عطار فقط داستان سفری عرفانی نیست؛ داستانِ آغاز یک بی‌قراری است. نکته‌ی شگفت‌انگیز اینجاست: عطار سیمرغ را، که مقصد نهایی همه‌ی مرغان است، هرگز مستقیم نشان نمی‌دهد. نه تاجی، نه تختی، نه حضوری باشکوه. فقط یک «پَر». این انتخاب تصادفی نیست. حقیقتی که سیمرغ نماد آن است، اساساً قابلِ نمایش مستقیم نیست. اگر حقیقت مطلق، بی‌کران و نامحدود است، ظهور کاملش در جهان محدود انسان ناممکن است. پس تنها راهِ آشکار شدنش، نشانه است؛ ردّی گذرا، آیه‌ای کوچک. عطار داستان را با همین منطق آغاز می‌کند: سیمرغ نیمه‌شب، بر فراز چین، عبور می‌کند و می‌رود. نه برای ماندن، فقط برای اثر گذاشتن. «چین» نماد دورترین نقطه‌ی طلب است و «نیم‌شب» زمان راز و شهود. یعنی حقیقت، آن‌جا و آن‌زمان خود را نشان می‌دهد که انسان به مرزهای نهایی جست‌وجو رسیده است. اما باز هم نه خودِ حقیقت؛ فقط نشانی از آن. آن نشانه، یک پَر است. و همین پَر، جهان را به آشوب می‌کشد. هر کسی از آن پَر، نقشی برمی‌دارد؛ نه خودِ حقیقت، بلکه برداشتِ خودش از آن. همین‌جا یکی از عمیق‌ترین پیام‌های عطار شکل می‌گیرد: حقیقت یکی است، اما فهم‌ها متعددند. هرکس به اندازه‌ی ظرفیت وجودی‌اش واکنش نشان می‌دهد. یکی مشتاق می‌شود، یکی مضطرب، یکی عاشق، یکی ترسان. مرغان جمع می‌شوند. شوق دارند، اما همزمان می‌ترسند. عطار با یک جمله همه‌چیز را عریان می‌کند: «عاشق او دشمن خویش آمدند» یعنی اگر واقعاً طالب حقیقتی، باید با نفسِ خودت دربیفتی. و درست همین‌جاست که بهانه‌ها شروع می‌شود. راه طولانی است، سخت است، پرخطر است. هر مرغ، عذری دارد. پس منطق‌الطیر با یک فرمان الهی آغاز نمی‌شود؛ با یک زخمِ شیرین آغاز می‌شود. زخمی که از دیدن یک نشانه بر جان می‌افتد. سیمرغ در این داستان، پادشاهی حاضر نیست؛ او محرکی غایب است. و عطار می‌گوید: برای شروعِ سلوک، حضور کاملِ حقیقت لازم نیست؛ . گاهی فقط یک پَر کافی‌ست… گویندگان این منظومه عبارتند از: خانم‌ها؛ #مهتاب_ حاجی‌محمدی #ژاله _افشار #ویدا _علی‌عسگری #سوری_ تفرشی #زهره _رهیده #مرجان _یادگار #زهرا _وکیل پور #الهام _نبی‌لو و آقایان؛ #احسان _شادمان #امید_ نیک #هدایت _ساجدی #وحید _شادمان امیدواریم شنیدن این منظومه‌ی زیبا با هم‌آوایی گویندگان هم آوایان سیمرغ، برای مشتاقان، روحبخش و کارگشا باشد. گر نگشتی نقش پرّ، او عیان اینهمه غوغا نبودی در جهان .پرِ سیمرغ | جرقه‌ای که جهان را به حرکت انداخت