مفروش خویش ارزان... | بهترین شعر مولانا برای آرامش، خود شناسی و خدا | از دست نده!

در جهانی که صدای جنگ از هر سو شنیده می‌شود… در روزگاری که انسان‌ها گاهی ارزش یکدیگر را فراموش می‌کنند… یک صدای آرام از قرن‌ها پیش هنوز ما را صدا می‌زند. مولانا می‌گوید: "منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی مفروش خویش ارزان که تو بس گران بهایی" این کلمات، فقط یک شعر نیستند— در دل تاریکی، نوری هستند برای یادآوریِ انسان بودن. امروز، میان خبرهای سنگین، ترس‌ها و بی‌ثباتی‌ها… بیشتر از همیشه نیاز داریم به یاد بیاوریم: ارزش ما، فراتر از این آشوب‌هاست. ✨ در این ویدیو: نگاهی تازه به پیام مولانا در دنیای پرتنش امروز چگونه در میان ترس و ناامنی، آرامش درونی پیدا کنیم چرا شناخت ارزش خود، حتی در زمان جنگ، ضروری است بازگشت به انسانیت و اتصال دوباره به خدا این پیام برای تمام کسانی است که در دل سختی‌ها، هنوز به نور ایمان دارند. 🕊️ شاید نتوانیم جهان را یک‌باره تغییر دهیم… اما می‌توانیم نگاه خود را تغییر دهیم—و از همین‌جا، همه‌چیز آغاز می‌شود. 🔔 برای دریافت ویدیوهای عمیق، الهام‌بخش و معنوی، کانال را دنبال کن. . In a world filled with the noise of war… Where people sometimes forget each other’s worth… A quiet voice from centuries ago still calls us. Rumi says: “Don’t see yourself as ordinary—you are rare. Don’t sell yourself cheap—you are priceless.” These words aren’t just poetry— They are light in the darkness, reminding us to be human. Today, amid fear and chaos, remember: Your value is greater than all this noise. We may not change the world at once… But we can change how we see—and that’s where it begins. . شعر کامل : منگر به هر گدایی که تو خاص از آن مایی مفروش خویش ارزان که تو بس گران بهایی به عصا شکاف دریا که تو موسی زمانی بدران قبای مه را که ز نور مصطفایی بشکن سبوی خوبان که تو یوسف جمالی چو مسیح دم روان کن که تو نیز از آن هوایی به صف اندرآی تنها که سفندیار وقتی در خیبر است برکن که علی مرتضایی بستان ز دیو خاتم که توی به جان سلیمان بشکن سپاه اختر که تو آفتاب رایی چو خلیل رو در آتش که تو خالصی و دلخوش چو خضر خور آب حیوان که تو جوهر بقایی بگسل ز بی‌اصولان مشنو فریب غولان که تو از شریف اصلی که تو از بلند جایی تو به روح بی‌زوالی ز درونه باجمالی تو از آن ذوالجلالی تو ز پرتو خدایی تو هنوز ناپدیدی ز جمال خود چه دیدی سحری چو آفتابی ز درون خود برآیی تو چنین نهان دریغی که مهی به زیر میغی بدران تو میغ تن را که مهی و خوش لقایی چو تو لعل کان ندارد چو تو جان جهان ندارد که جهان کاهش است این و تو جان جان فزایی تو چو تیغ ذوالفقاری تن تو غلاف چوبین اگر این غلاف بشکست تو شکسته دل چرایی تو چو باز پای بسته تن تو چو کنده بر پا تو به چنگ خویش باید که گره ز پا گشایی چه خوش است زر خالص چو به آتش اندرآید چو کند درون آتش هنر و گهرنمایی مگریز ای برادر تو ز شعله‌های آذر ز برای امتحان را چه شود اگر درآیی به خدا تو را نسوزد رخ تو چو زر فروزد که خلیل زاده‌ای تو ز قدیم آشنایی تو ز خاک سر برآور که درخت سربلندی تو بپر به قاف قربت که شریفتر همایی ز غلاف خود برون آ که تو تیغ آبداری ز کمین کان برون آ که تو نقد بس روایی شکری شکرفشان کن که تو قند نوشقندی بنواز نای دولت که عظیم خوش نوایی . #rumi #rumipoetry #عشق #آرامش #مولانا #شعر_مولانا #خودشناسی #آرامبخش