SEEN (2026) -short film

(Japanese, English, and Dutch descriptions below) 日常の廃墟を彷徨い、人であることと演じることの狭間で揺れ動く一人の人物。孤独はここで、単なる感情としてではなく、一つの構造として現れる。反復、メディア化されたイメージ、そして現代生活の静かな儀式によって形作られた構造。 モノクロームの4:3というフレームの中で、作品は夢、記憶、そして心理的な崩壊の間を漂う。工場、空虚な室内、断片的な独白は、アイデンティティがゆっくりと身振りや残響の中に溶け出していく空間となる。 すべての表現がすでにイメージとなってしまったとき、何が残るのか？ おそらく、闇に向かって語りかける声だけが、演技の表層の下にある「何か本物」を探し求めている。 「対象を長く見つめれば見つめるほど、それは抽象的になり、皮肉にも、よりリアルになる。」 — ルシアン・フロイド 監督/編集: Lonely 007 クルー: Thomas Kuiper, Ten Daibo, Momoka Nishijima, Laurin Vogl 出演: Weronika Tomkiewicz 音楽: Felix Beths ハンゼ応用科学大学（Hanze University of Applied Sciences）メディアリズム専攻にて制作 #映画制作 #短編映画 #学生映画 #孤独 ________________________ English The film moves through the ruins of the ordinary, following a figure suspended somewhere between person and performance. Loneliness appears not as an emotion, but as a structure — shaped by repetition, mediated images, and the quiet rituals of contemporary life. Shot in black and white and framed in 4:3, the work drifts between dream, memory, and psychological collapse. Factories, empty interiors, and fragmented monologues become spaces in which identity slowly dissolves into gesture and echo. What remains when every expression has already become an image? Perhaps only a voice speaking into darkness, searching for something real beneath the surface of performance. “The longer you look at an object, the more abstract it becomes, and, ironically, the more real.” — Lucian Freud Directed/Edited by: Lonely 007 Crew: Thomas Kuiper, Ten Daibo, Momoka Nishijima, Laurin Vogl Featuring: Weronika Tomkiewicz Music: Felix Beths Created as part of the Medialism at Hanze University of Applied Sciences.#filmmaking #shortfilm #studentfilm # loneliness ________________________ Dutch De film beweegt zich door de ruïnes van het alledaagse en volgt een figuur die zweeft tussen persoon en performance. Eenzaamheid verschijnt hier niet als een emotie, maar als een structuur — vormgegeven door herhaling, gemedieerde beelden en de stille rituelen van het hedendaagse leven. Het werk is geschoten in zwart-wit en gekaderd in 4:3, en drijft tussen droom, herinnering en psychologische ineenstorting. Fabrieken, lege interieurs en gefragmenteerde monologen worden ruimtes waarin identiteit langzaam oplost in gebaren en echo's. Wat blijft er over wanneer elke expressie al een beeld is geworden? Misschien slechts een stem die spreekt in de duisternis, zoekend naar iets echts onder het oppervlak van de performance. “Hoe langer je naar een object kijkt, hoe abstracter het wordt, en ironisch genoeg, hoe echter.” — Lucian Freud Regie/Montage: Lonely 007 Productie/Crew: Thomas Kuiper, Ten Daibo, Momoka Nishijima, Laurin Vogl Met: Weronika Tomkiewicz Muziek: Felix Beths Gemaakt als onderdeel van de opleiding Medialism aan de Hanzehogeschool Groningen.#filmmaking #kortefilm #studentenfilm #eenzaamheid