زندگینامه موثق نعمت اله آغاسی ، و ترانه سنگتراش/شعر:علی فخاری، آهنگ: یداله بدر، تدوین : لیلا Aghasi

biography "نعمت اله آزموده" با نام هنری " آغاسی" متولد 29 تیر 1318 اهواز مشهور به فاتح دلها پدرش از اهالی اصفهان و مادرش از دزفول بود علیرغم اینکه سایر اعضای خانواده تحصیل کرده بودن بدلیل مشکلی که پاهایش داشت مجبور به ترک تحصیل شد واز همان کودکی آموخت که روی پای خویش بایستد. بسیار پر انرژی و خونگرم بود و تمام تلاشش این بود که نقص بدنی اش مانعی برای تحقق خواسته هایش نباشد و به ورزش "پرورش اندام "روی آورد و دراین امر بسیار هم موفق ظاهر شد. در نوجوانی برای تحقق بیشتر آرزوهایش راهی اصفهان زادگاه پدری شد. و کم کم بعد از اجرای آهنگهای مشهور روز در جمع دوستان و آشنایان به مراسم و جشن های شادی دعوت شد. در این زمان به فراگیری و آشنایی با موسیقی و ردیف های ایرانی نزد اساتید مشهور اصفهانی (بویژه استاد تاج اصفانی)پرداخت. به مدت 7 سال در تأترهای اصفهان مشغول به آواز خواندن شد که بیشتر آوازهای محلی بود. سال 1344 از سمت یکی از تأترهای مشهور شیراز به همکاری دعوت شد و رهسپار شیراز شد و آنجا بود که به اصلاح عام اسمی در آورد و بسیاری از آهنگسازهای معروف با دیدن اجراهای قوی و زیبای آغاسی به او پیشنهاد دادن برای فعالیت گسترده و حرفه ای راهی تهران شود. اواخر 1345در ابتدای ورود به تهران در کافه سوسن مشغول به فعالیت شد. سپس توسط عده ای از نوازندگان به هوشنگ منظوری معرفی میشود اما منظوری بخاطر نقص بدنی و پای آغاسی.در ابتدا دودل میشود بعد از مدت کوتاهی آغاسی چنان طوفانی برپا میکند در لاله زار که منظوری خواهان اجرای برنامه آغاسی در تأتر پارس میشود با هر شرایطی. در آن زمان سوسن در تأتر"نصر" یکه تاز بود اما بعد از فعالیت آغاسی در تأتر پارس. حتی تأتر نصر و جامعه باربد از رونق افتادن. و از دو سانس به 5 سانس برنامه های تأتر پارس افزایش پیدا کرد. آغاسی علاوه بر صدای گرم و گیرا و اخلاق بینظیرش با دستمالی که میچرخاند با تکه کلام های ایواله. خیلی هم ممنون و رقص ویژه و پایکوبی اش در دل تمام مردم ایران از هر طبقه ای جای گرفت.و در هرکاباره ای که میخواند بسرعت آن کاباره غلغله میشد و دستمال معروفش را هر دستی در هوا چرخاند. آهنگهایش یکی پس از دیگری جز پرفروشترین ها میشد. مرو بادیگری. باتو قهرم.لب کارون و... و این میان رقابت شدیدی بین کمپانی های تکثیر صفحه بوجود آمد و صفحاتش با تیتراژ بسیار بالا عرضه و بفروش میرسید. سال 1350 بعد از اجرای آمنه و فروش بی سابقه و غیر قابل باور این آهنگ قیامتی بر پاشد و آمنه در هر گوشه و کنار در هر نقطه شهر و کشور به گوش میرسید. تا آن جا تبدیل به معیار سنجش فروش آهنگ ها شد و مثل سرود ملی در امجدیه پخش میشد و به نقل اسفندیار منفردزاده آغاسی تبدیل به بلندگویی قوی شد که هر آنچه میخواند مورد استقبال عالی قرارمیگرفت و شنیده میشد. چهره گرم و صمیمی اش با آن صدای دلچسب و تازه اش خیل عظیم دوستدارانش را افزایش داد بطوریکه آغاسی در میان همسلکان خودبی رقیب شد و حتی چهره های مشهور آواز ایران را کنار زد. قبل از اینکه آهنگهایش از رادیو تلویزیون پخش شود آنچنان در میان مردم نفوذ کرد که بلافاصله عکسهای متعدد او زینت بخش صفحات مجله شد و روزی نبود که از او اسم و خبری در میان نباشد. تا آنجا که مجله روشنفکر "فردوسی" برای اولین بار نه تنها از یک هنرمند مردمی متن نوشت بلکه عکس آغاسی را بر روی جلد آورد با تیتر "آوازه خوان شهر ما" بسرعت شهره عام و خاص شد و او بود که برای اولین بار با سیل طرفدارانش سدهای مقابل هنرمندان مردمی را یکی پس از دیگری در هم نوردید. بطوریکه در رادیو تلویزیون از آهنگهای او استفاده شد.که تا آن زمان سابقه نداشت و در برنامه های تلویزیونی زیادی از او دعوت به اجرا شد. از آن طرف شهرت و محبوبیتش تا آن حد اوج گرفت که گروهی از دست اندرکاران سینما به این فکر افتادن که از وجود او برای بازی در فیلمها دعوت بعمل آید. فروش سرسام آور فیلم "ایواله"سیل پیشنهادات جدید را بسوی او روانه ساخت و فیلم هایش در دو هفته اول به اندازه 2 ماه نمایش سایر فیلم های وقت فروش میکرد که نمایانگر تعداد هوادارن بیشمارش بود. او در 8 فیلم سینمایی ایفای نقش کرد. آغاسی پس از انقلاب در ایران ماند ولی ممنوع الکار بود و بیشتر در جمع های دوستانه و مجالس خصوصی میخواند. آغاسی در یک مجلس خصوصی دستگیر شد و در دادگاه به صد ضربه شلاق ، یک سال تبعید و از کشور ممنوع الخروج شد. او پس از ۱۷ سال دوندگی توانست حکم ممنوع الخروجی را لغو کند. سپس در کشورهای بسیاری به اجرای کنسرت پراخت. آغاسی عاشق ایران و مردم بود و به امید اینکه برای مردم برنامه اجرا کند به کشور برگشت و با تلاش بسیار یک بار این مجوز رو کسب کرد و در لاله زار به روی صحنه رفت ، استقبال به حدی بود که تمامی کوچه ها و خیابان های اطراف بسته شد. اما دیگر چنین اجازه ای به آغاسی داده نشد و او مجدد ممنوع الکار شد. آغاسی در روز شنبه ۱۴ آبان ۱۳۸۴ بر اثر سکته مغزی در منزلش در کرج در سن ۶۶ سالگی درگذشت. (150 آهنگ زیبا حاصل فعالیتش که برای چندین نسل تداعی گر خاطرات بسیار و شادی بخش محافل و مجالس مردم است هنوز ) او هنرمندی مردمی بود که هیچ گاه خود را از مردم جدا ندانست. از همان ابتدا قبل از اجرای برنامه در پشت صحنه چند دقیقه با خدایش به راز ونیاز میپرداخت و برای این همه لطف و محبتی که مردم و خدایش به او روا داشتن شکر گذار بود. و چون خود روزهای دشواری را پشت سر گذاشته بود. عمده در آمدش را صرف نیازمندان و اهداف خیر خواهانه مینمود. برای آنکه قدمی در راه پیشرفت و سواد آموختن کودکان طبقه پایین نماید مبالغ زیادی از اندوخته اش رابه مدرسه سازان تقدیم کرد. وی نمونه بارز و الگویی مناسب برای جوانان بخصوص عزیزانی با نقصی بدنی میباشد . که بدون هیچ اتکا و حمایتی به آنچه مصمم بود رسید و هرگز تسلیم نشد. وی هیچ گاه چیزی به عنوان قرارداد و یا امضا از او دیده نشد و تنها قول و دستی که میداد ضامن تعهداتش بود. هیچگاه زیر قولش نزد.