JJK ile hayal et:"Zoraki mafya eşin babandan şiddet gördüğünü öğrenir" |TB|

KONU: Zoraki mafya eşin, babandan şiddet gördüğünü öğrenir Karakterler: Jeon Jungkook (27) – Mafya veliahtı, kontrolcü, soğuk, ama derinlerde yaralı biri. Jeon Sara (22) – Eski bir mafya ailesinin kızı, travmalarla büyümüş, içten kırık ama güçlü bir ruh. ~Oppacı değilim ~Şarkıyla okuyun ~Smut değildir ~İstek alıyorum ~Hikaye bana aittir çalmayın lütfen 💔 “Zoraki bir evlilik… geçmişin kanayan yaraları… ama sonunda iyileşen iki kalp.” ✍️ — 🤍Armykook🤍 Hikaye Soğuk bir kış akşamıydı. İstanbul'un puslu havası, köhne semtlerin üstüne kar gibi çökmüş, şehir sessizce soluyordu. Jeon ailesine ait devasa villanın içindeyse, sessizlik farklı bir renge bürünmüştü. Sanki bu evin duvarları geçmişi fısıldıyor, nefes alan her şeyin içini üşütüyordu. Sara mutfaktaki küçük yuvarlak masada oturuyordu. Önünde bir kahve... soğumuştu. Ama o kahveyi içmeye hiç niyeti olmamıştı zaten. Bakışları fincanda donmuş, gözbebekleri görünmeyen bir boşluğa saplanmıştı. Herkes uyurken onun zihninde sadece bir cümle dönüp duruyordu: ~"O seni hâlâ bulabiliyor." Birkaç saat önce eski evinden gelen bir haber… Babası… yıllar önce kaçtığı, arkasında bıraktığını sandığı o karanlık adam… onun izini yeniden bulmuştu. Telefonda sadece bir kelime söylemişti: ~ “Sen hâlâ benim kızımsın.” Bu cümle, yıllar önceki kabuslarını hortlatmaya yetmişti. Göğsü daralmış, elleri titremeye başlamıştı. Ama artık onun soyadını taşımıyordu. Artık o bir Jeon’du. Bir mafya evliliğinin parçasıydı. Bir anlaşmanın adıydı o. Ama kalbi… hâlâ korkuyordu. O sırada villanın uzun koridorunda yankılanan adımlar duyuldu. Jeon Jungkook... evin sahibi, ailesinin sert mirasını sırtlamış adam, her zaman olduğu gibi sessizdi. Ama Sara'nın odasından gelen bir hıçkırık, o sessizliği deldi. Durdu. Kapıya yöneldi, bir an dinledi. Ve sonra yavaşça kapıyı araladı. Sara, yerde dizlerini karnına çekmişti. Saçları dağılmış, omuzları hafifçe titriyordu. Ama gözyaşlarını silmiyordu. Sadece orada öylece oturuyordu. Jungkook’un yüzü ifadesizdi ama gözlerinde bir şey kıpırdadı. Tanımlanamaz bir sızı belirdi. Kapıyı daha fazla açtı. ~ “Ne oluyor burada?” diye sordu, sesi hâlâ buz gibiydi. Sara başını kaldırmadı. Gözleri buğuluydu ama güçlü kalmak ister gibi dudaklarını sıktı. ~“Hiçbir şey. Düşmüştüm sadece,” dedi sessizce. Ama Jungkook gözünü kaçırmadı. Göz altındaki eski bir morluk… bugünkü değil gibiydi. Dikkatle baktığında fark etti: bu, geçmişten kalma bir yara iziydi. Kapanmamış, bastırılmış bir hatıra gibi duruyordu kadının teninde. Sara kalkmaya çalışırken bir kâğıt yere düştü. Jungkook eğildi. Okuduğunda donakaldı: ~“Travmatik iç kanama, kaburga çatlağı. Hasta, babasından sistematik şiddet gördüğünü ima etti.” Elindeki kâğıt titremedi. Ama sesi... ilk defa içten bir yankı taşıdı: ~“Senin... baban mıydı bunu yapan?” Sara cevap vermedi. Gözleri doldu ama ağlamadı. Yalnızca sessizce başını salladı. O an, Jungkook’un içindeki dev buzdağı çatlamaya başladı. Sara hâlâ odasındaydı. Işık açıktı. Uyumamıştı. Derken kapı aniden açıldı. Jungkook içeri girdi. Elinde telefon vardı. Kararlıydı. ~ “Toplan,” dedi. “Şimdi gidiyoruz.” Sara şaşkınlıkla döndü. ~“Ne? Nereye?” ~“O herifi bulmaya.” Sara panikledi. ~“Hayır! Sakın, Jungkook, ne yapacağını bilmiyorum ama lütfen onu öldürme!” Jungkook bir adım attı, gözleri karanlıktı ama öfke yerine başka bir şey parlıyordu içinde. ~ “Yapmazsam yine sana ulaşır. Sadece seninle bir geçmişi yok, mafya dünyasında da kirli bağlantıları var. Ben bunu temizlemek zorundayım.” Sara başını salladı, ürkekçe: ~"Peki... bunu neden yapıyorsun? Neden beni koruyorsun?” Jungkook uzun bir sessizlikte gözlerinin içine baktı. ~“Çünkü… seni tanımaya başladığımda, artık ‘zoraki eşim’ değildin.” TERK EDİLMİŞ DEPO – SAAT 03:00 Sara’nın babası dizlerinin üzerindeydi. Elleri arkadan bağlanmış, yüzü kan içindeydi. Jungkook’un silahı doğrudan ona doğrultulmuştu. ~“Kızını sattın. Onu dövdün. Geçmişini çaldın. Şimdi onun arkasında ben varım.” Adam tükürdü. ~“O sadece senin eşin. Anlaşmadan ibaret.” Jungkook tetiği çekti. Kurşun omzuna isabet etti. Adam yere yığıldı. ~“Bu kurşun, onun geçmişine attığım noktadır.” Adamları babasını uzaklaştırırken, Jungkook arabaya döndü. Sara’nın gözyaşları yanağından süzülüyordu. Göz göze geldiler. ~ “Bitti mi?” diye sordu Sara, fısıltıyla. Jungkook sessizce yaklaştı. ~“Hayır. Şimdi başlıyor. AYLAR SONRA Villadaki karanlık dağılmıştı artık. Sara uyurken kabus görmüyor, Jungkook’un yanında huzurla nefes alıyordu. Bir gece, balkonda karın sessizliğinde otururken başını onun omzuna koydu. ~“İyi ki…” dedi. “Beni duyduğun için…” Devamı yorumda✨