Niemcy zbadali zdobyty polski czołg 7TP — I przyznali, że nigdy nie widzieli takiego rozwiązania

Wrzesień 1939, pod Tomaszowem Lubelskim. W płytkim rowie stoi porzucony, ale sprawny 7TP – dla żołnierzy Wehrmachtu zwykły Beutepanzer, dla inżynierów z Kummersdorf szok. Zamiast prymitywnych szczelin jak w Panzer II widzą kompaktowy peryskop odwracalny Gundlacha: jedno „oko”, które można obrócić o 360°, a trzeci pryzmat pozwala patrzeć do tyłu bez wystawiania głowy. W czasie gdy niemieccy dowódcy duszą się za grubymi blokami szkła Sekurit, które mlecznieją od wstrząsów, polski dowódca jednym ruchem nadgarstka obejmuje wzrokiem całe pole walki. To historia, w której najważniejszą polską bronią pancerną nie jest armata, lecz pole widzenia. Niemcy próbują odpowiedzieć ciężkimi kopułkami z ośmioma wizjerami, wciąż pełnymi martwych stref; Brytyjczycy po prostu kupują patent (Vickers Mk IV), Amerykanie robią z niego M6, Sowieci – MK-4 w T-34-85. Ponad 150 tysięcy alianckich czołgów patrzy na wojnę przez układ pryzmatów wymyślony w Polsce – w normandzkim bocage wystarczy, że dowódca Shermana zobaczy Panterę o sekundę wcześniej. Gundlach po wojnie będzie latami walczył o swoje prawa, ale fakt zostaje: w 1935 roku rozwiązał problem, z którym niemiecka technika nie poradzi sobie aż do kapitulacji.