زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم| عارفانه‌ای آرامش‌بخش از مولانا

مولانا در این شعر، از حیرتِ عارف سخن می‌گوید؛ جایی که «من» و «ما» دیگر معنا ندارند. او از هزاران «من» و «ما»ی خیالی عبور کرده و به جایی رسیده که دیگر نمی‌داند «من چیست» — زیرا در حضورِ حقیقت، «من» محو می‌شود. «دو هزاران من و ما» اشاره به هزاران هویت و نقش انسانی دارد». در این لحظه، مولانا به مرحلهٔ «فنا» رسیده؛ جایی که «من» در «او» محو می‌شود: زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم زانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم تلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شوم با تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنم اصل توی من چه کسم آینه‌ای در کف تو هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو چونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم بی‌تو اگر گل شکنم خار شود در کف من ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم دم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشم هر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنم دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم لطف صلاح دل و دین تافت میان دل من شمع دل است او به جهان من کیم او را لگنم. #مولانا #شعر_مولانا #شعر_عرفانی #شعر_عاشقانه #شعر_فارسی #دکلمه_احساسی #شعر_صوفیانه #شعر_ایرانی #عرفان_ایرانی #دکلمه_عرفانی #Rumi #RumiPoetry #SufiPoetry #PersianPoetry #MysticLove #PersianMysticism #SpiritualPoetry #LoveAndLight #SoulWhisper #PoeticSoul