جنگنده چند منظوره سوخو35

سوخوی27 نشان داد یک پلفورم عالی است. انقدر بزرگ بود که سوخت کافی را حمل کند و یا انقدر جایگاه جنگ افزاری داشت که بتوان در هر نقشی بازی کند. شاید از این رو بود که نسخه چند منظوره سوخو30 ویا تهاجمی سوخو34 ساخته شد. در دهه 1980 شوروی به دنبال یک جنگنده نسل چهار و نیم بود و البته مشخص است هیچ پلتفرمی بهتر از سوخو27 وجود نداشت تا روی ان کار کند. سوخو27 همانن اف15 ایگل در امریکا بود که به دلیل بزرگی و سوخت بالا حتی در نقش تهاجمی استفاده شده(اف15 ایی استریک ایگل) در اواسط دهه 1980 کمپانی سوخو به دنبال طرح برای ارتقاء سوخوی27 بود. این ارتقاء شامل افزایش چالاکی و چند منظورگی بود. اولین نمونه این سوخوی ارتقاء یافته در سال 1988 با نام سوخوی27 ام پرواز کرد . این نمونه دارای چالاکی بیشتر موتوری و قویتر و سیستم الکترونیکی بهتری بود . دست کم 24 فروند سوخوی27 ام ساخته شد که تعدادی نیز در تیم اکروجت شوالیه استفاده شد. این پروژه برای مدتی بعد از فروپاشی شوروی لغو شد و حتی مدتی بر اساس ان سوخوی37 ساخته شد ولی در نهایت در سال 2003 میلادی با در نظر گرفتن اینکه طرح جنگنده نسل پنچ روسها همچنان اماده نبود ارتش روسیه نیاز به یک طرح برای ورود به خدمت برای تامین یک جنگنده پیشرفته نسل 4++ بود تا نسل پنجم(پاکفا )وارد خدمت شود. همان طور که گفته شده سوخوی27 ام که پیش نمونه ان تی 10 ام شناخته میشد . این نمونه دارای تغیراتی در ناحیه ورودی هوا برای اینکه موتور قدرت بیشتری داشت، استفاده از مواد کامپوزیت بیشتری برای سبکتر شده افزایش رانش به وزن و کاهش سطح مقطعی رادار . بال تقویت شد تا بتوان تسلیحات بیشتری را حمل کند. با تغییرات در بدنه میتوانست به زاویه حمله 120 درجه برسد و البته برای کنترول در چنین زاویه ای نیاز به یک سیستم پرواز دیجیتال پیشرفته داشت . از موتور ای ال 31 اف ام بهره میبرد که از موتور سوخوی27 قویتر بود.هواپیما از یک رادار ان 011 بهره میبرد که توان درگیر با چهار هدف را داشت و توان هوا به زمین داشت و حتی در ناحیه دم میان دو ورودی نیز دارای یک رادار ان 012 بود(همان راداری که بر در قسمت عقب سوخوی34 وجود داشت). برد این هواپیما به 4000 کیلومتر می رسید یعنی 500 کیلومتر بیشتر از سوخوی27 .این نمونه در 28 ژوئن سال 1988 پرواز کرد و در زمان خود یک جنگنده فوق العاده بود. بعد از اولین پیش نمونه در سال 1988 یک نمونه دیگر در سال 1989 و پیش نمونه سوم در سال 1992 به پرواز در امد که به تربیت تی 10 -1 ،تی 10-2 و تی 10 -3 نام گرفت.تی 10 -3 در سال 1993 در نمایشگاه هوایی دبی شرکت کرد. از سال 1993 تا 1995 در نمایشگاه هوایی زیاد شرکت کرد و مانورهای خیره کننده ای داد. تا سال 1995 دست کم 11 فروند تی 10 ام ساخته شده بود. در سال 1996 سه فروند دیگر ساخته شد که با نام رسمی سوخوی35 شناخته شد و تحویل نیروی هوایی روسیه برای ارزیابی اولیه شد.در بین سالهای 1995 تا 1997 دو فروند سوخوی35 با تغییرات شامل سیستم هدایت جدید کانارد و موتور جدید مجهز به خروجی متغییر مجهز شدند که سوخوی37 نامیده میشد.در مجموع تا پایان سال 1997 ،15 فروند سوخوی27 ام (تی 10 ام)که دیگر سوخوی 35 خوانده میشد ساخته شد که شامل یک فروند نسخه تک سرنشینه سوخوی35 یو بی نیز میشد.همچنین بعدها بر روی تی 10 -10 (دهمین پیش نمونه تی 10)موتور ای ال 41 اف 1 ای نصب شد که جهت تحقیق بر روی موتوری برای جنگنده نسل پنج روسها بود. روسها در سال 2003 میلادی برای پر کردن خلا بین جنگنده های چون سوخوی27 و 30 با پاکفا که تا سال 2015 وارد خدمت نمیشد خواهان یک جنگنده موقت بودند که نسل 4++ باشد. از این رو دست سوخو دست به ارتقاء سوخوی35 زد که البته تقریبا تمامی اجزای اصلی ان با سوخوی27 ام فرق میکرد. اولین قدم کوتاه کردن بخش عقبی میان دو ورودی. برداشتن ترمز هوایی پشت کابین که در تمامی عضو های خانواده وجود داشت و نصب موتور با خروجی متغییر بود. بدنه قویتر شد و عمر سازه برای 30 سال خدمت تقویت شد،بدنه با کمک تیتانیوم در بخشهای تقویت شد تا بتواند تسلیحات بیشتری حمل کند.در بخشهای از ایرودینامیک برای افزایش چالاکی تغییراتی انجام شد.سوخت داخلی 20% افزایش پیدا کرد و البته جنگنده سنگین تر از سوخوی27 از اب در امد.دو رایانه دیجیتال سامانه های پروازی را کنترول میکرد و اطلاعات پرواز را از طریق دو نمایشگر بسیار بزرگ به خلبان نشان میداد.و این دو نمایشگر را سه نمایشگر کوچکتر در کنار دست خلبان و یک اچ یو دی پشتیبانی میکرد.خلبان اطلاعات پروازی را روی کلاه پروازی می دید و از دوربین دید شبانه برخودار است.