Həyat bizi ayırdı...

*** MAHNININ QISA HEKAYƏSİ: O qızı ilk dəfə universitetdə gördüm. Məndən 1 yaş böyük idi. Arıq və kasıb geyinən qara bir qız idi. Varlı qrup yoldaşlarının içində seçilirdi. Əlində daim böyük çanta və kitablar olardı. Elə ilk baxışdan sevdim onu mən. Amma ona yaxınlaşıb sevgimi deyə bilmədim, çünki mən özüm də kasıb idim. Universitetə yol pulunu borc alıb gedib gəlirdim. Ona bir gül almağa belə pulum yox idi. Universiteti bitirdik, mən evin böyük uşağı idim və işləyib kasıb ailəmə dəstək olmalı idim. Mitinqlərə getdiyimə görə ölkəmdə mənə iş vermədilər və məcbur xaricə getdim işləməyə. İtirdim o qızı, amma o daimə yaddaşımdan idi. Mən həyatımı onunla başlayıb onunla bitirmək istəyirdim. Xaricdə işləyib qayıtdım və o qızı axtardım. O qızı tapdım və gördüm o insanların hüquqlarını müdafiə edirdi. Yenə də mənim sevdiyim həmin mərd qız idi. Amma həmin anda ölkədə həbslər başladı –hüquq müdafiəçilərini və aktivistləri həbs etməyə başladılar və o qız mühacirət etdi xaricə. Əlim çatmadı ona. Çalışdım amma xaricdə onu tapa bilmədim. Bir gün Feysbukda gördüm İstanbula gəlib. Həmin gün bilet alıb İstanbula getdim, amma onunla görüşümüz alınmadı. Çünki Azərbaycanda hökumət hər bir aktivistin yanına bir agent yerləşdiri və çox güman o qız elə bilirdi ki, mən də hökumətin agentiyəm. Ona görə İstanbulda görüşmədi mənimlə. Hələ də mən o qızı ürəyimdən çıxara bilmirəm və başqa qızlar tərəfə baxa bilmirəm. Artıq o qızın da, mənim də yaşım 40-ı keçib... Amma hələ də mən qocalığımı onunla birlikdə keçirmək və onunla birlikdə ölmək istəyirəm....