AIS Loop Orchestra - Już nie ma dzikich plaż (Irena Santor cover) [melodic trance]

Był 1985 rok, maj. Krzysztof Logan-Tomaszewski siedział w swoim nowym mieszkaniu przy ulicy Reymonta, patrzył na pożółkłe fotografie swojej matki — przepięknej niegdyś dziewczyny na zdjęciu z lat sześćdziesiątych, w bluzce w poprzeczne biało-czarne paski — i nagle, jak z rękawa, zaczęły wypadać całe zdania. Widział siebie jako młokosa wędrującego dziką plażą w Międzyzdrojach, Karwii, Ustroniu Morskim, Jastarni czy Juracie — miejscach, gdzie można było iść kilometrami i nie spotkać żywej duszy. Tekst, który z tej chwili wynikł, był miniaturowym poematem o nieodwracalności — o plażach, które zniknęły pod betonem, o twarzach których już nie ma, o młodości która przegrała z czasem tak cicho, że nikt nie słyszał jak odchodzi. Przekonany, że będzie to szlagier, Logan-Tomaszewski szukał dla tekstu najlepszego kompozytora i wręczył go Czesławowi Niemenowi. Ten po kilku tygodniach stwierdził jednak: „Wiesz, nie mogę nic napisać, wychodzi mi walczyk". Tak tekst trafił do Ryszarda Szeremety — jazzmana związanego z zespołem Novi Singers, który napisał muzykę w ciągu zaledwie trzech dni. To właśnie Szeremeta zaproponował, żeby utwór zaśpiewała Irena Santor. Santor wiedziała, kim jest kompozytor, miała więc świadomość wysokiej marki. O Tomaszewskim wiedziała tyle, że jest synem znanego dziennikarza sportowego. Zaprosiła obu panów do domu, dostała od nich gotowy podkład muzyczny. Piosenka do której szła z początku niechętnie, bo nie należała do repertuaru który uważała za swój, okazała się nagraniem które zdefiniowało cały rozdział jej kariery. Irena Santor — urodzona w 1934 roku w Papowie Biskupim, przez osiem lat solistka zespołu Mazowsze, laureatka międzynarodowych festiwali — miała za sobą w 1985 roku trzy dekady kariery i dziesiątki przebojów. A jednak to właśnie „Już nie ma dzikich plaż" stało się z nią utożsamione tak całkowicie, jak żaden wcześniejszy utwór. Singiel ukazał się nakładem Tonpress w 1985 roku, a piosenka trafiła następnie na albumy „Irena Santor w piosenkach Ryszarda Szeremety" i „Trzeba marzyć", by z czasem znaleźć się na złotych kolekcjach i składankach przebojów lata z radiem. Tekst, w którym w radiu śpiewa Mahalia Jackson swój czarny smętny blues, a pająk śpi w recepcji hotelu wolnych pokoi, niósł w sobie coś, co wykraczało poza sezon i modę — przeczucie, że każde lato jest w pewnym sensie ostatnim. Autor oryginalnej muzyki: Ryszard Szeremeta. Autor tekstu: Krzysztof Logan-Tomaszewski. #polskamuzyka #musiccover #polishmusic #electronicmusic #cover