Kideari (Mikel Urdangarin)

Zer esango adiskide kuttun, ez naiz aldatu hainbeste. Hau mundu hau argi ta ilun onartu ein dut honenbestez. Eder basoen, berdetasunak eta hiri-zubien, lisunak, zoratzen naute oraindik. Bihoztu arren etorkizuna, zalantzarako daukat azuna, hain urrun zaude nigandik. Ohiko amesten jarraitzen dut, hortan jartzen dut bizia, berehala jartzen nauzut betiereko aurre iritziak. etxean hildako, emazteak eskubide duinen ebazteak, arrazoi bide lausoan injustizia ez da gaztea, ez da gaitza hori ebaztea, behatuz, gure pausoa. Ezkortasunak gogaitzen nau, begiratzen dut argira, zorigaitzak beharrean diren baina behin g/toz bizira. Berdin-berdinak dittut akatsak, zuzenduko dizkit azken hatsak, marketsa naiz zorionaz. Ez nau ga/la/ra/zi/ko go/ia/tsak, aguro abailtzen nau mahatsak, maitemintzen naiz, pertsonaz. Zure inteligentzia benaz, egiten dut gehien mira, kulturaz bizitza ez dena problemak deus ez badira. Egia izaten da bakuna, errealitatea zurruna, eta bakana loria. Lortu nuen denok nahi duguna, zu bezalako mutil-laguna ezagutzeko zoria. zer esango adiskide kuttun, ez naiz aldatu ha/inbeste, hau mundu hau, argi ta ilun onartu ein dut honenbestez. tra/lo ra lo la ro la lo tra/ro la ro la lo la la/ro la/ro la ro la ro la/ro tra/ro la ro la lo ra la/ro tra/lo la ro la lo la la/ro la/ro la ro la ro la/ro tra/ro la ro la lo ra la/ro tra/lo la ro la lo la la/ro tra/ro la ro la la ra lo tra/ro la ro la la ra ra la lo tra/ro la ro la la la/ra la lo tra/ro la ro la la la/ra lo tra/ro la ro la la ra ra la lo tra/ro la ro la la la/ra la lo tra/ro la ro la la la/ra lo tra/ro la ro la la ra ra la lo tra/ro la ro la la la/ra la lo tra/ro la ro la la la/ra lo tra/ro la ro la la ra ra la lo tra/ro la ro la la la/ra la lo tra/ro la ro la la la/ra lo tra/ro la ro la la ra ra la lo tra/ro la ro la la la/ra la lo tra/ro la ro la la la/ra lo