แม่ใช้ให้ไปเถียงนา

ยังไม่ทันตื่นดี แม่ก็ตะโกนมา “ไอ้ลูกบักหำน้อย ลุกไปเถียงนาสา!” ในมือยังกอดหมอน ใจยังคิดถึงผ้า แต่แม่เอาเสื่อมาฟาด ตะโกนว่า “อย่ามัวขี้คร้านเด้อ!” แม่ใช้ให้ไปเถียงนา เถียงนากะอยู่โลดไกล แบกจอบแบกเสียมไป หอบใจไปฮ้องไห้ข้างทาง (โอ้ยแม่เอ๊ย) แดดฮ้อนปานหมกไก่ ยุงกะมากัดแข้งขา อยากนอนตากแอร์อยู่บ้า แต่มาเถียงนาให้แม่คือเก่า (ฮักแม่กะต้องทน) ไปฮอดเถียงนาน้อย เห็นแต่วัวกับควาย มันยืนเคี้ยวหญ้าเบิ่ง แถมยังมองหน้าให้ ผมกะถามมันเบาๆ “สิช่วยไถนาให้บ่?” มันแค่ฮัมจ้ำจ๊ำย่างต่อ ปล่อยผมพ้อแต่โคลนเต็มตีน แม่ใช้ให้ไปเถียงนา เถียงนากะอยู่โลดไกล รองเท้ากะขาดสาย ต้องเดินเหยียบโคลนฮอดเย็น (โอ้ยเหม็นแฮง) ลมพัดฝุ่นฮุ่งฮ่าง ข้าวปลูกตั้งแต่ปีกลาย อยากกินตำบักหุ่งอยู่บ้าน แต่ยืนเบิ่งฟ้าทางเถียงนาผู้เดียว (แม่เด้อแม่) โทรหาเพื่อนถามว่า “มาช่วยกูไถแหน่” เพื่อนตอบว่า “กูติดงาน แม่กูใช้คือกันแหละเว้ย” สุดท้ายกะยอมแพ้ ยืนหัวเราะในท่งนา คิดในใจว่าต่อไปนี้ สิเขียนป้ายไว้หน้าเฮือนว่า “แม่ใช้ให้ไปเถียงนา” ใผมาอ่านกะหัวซา ลูกชายบ้านนี่หายหน้า ให้เดาไว้ก่อนอยู่ท่ง (อยู่ท่ง) แดดฮ้อนปานหมกไก่ ยุงกะมากัดเป็นฝูง ถึงสิบ่นฮอดมืดค่ำ แต่ใจฮักแม่กะยอมอยู่นา (ฮักแม่กะยอมอยู่นี่)