غریو آبشاران دم صبح بهاران ، اجرای ناب استاد نینواز فقید Ghrew absharan , Ustad Nainawaz best song

آهنگ: غریو آبشاران صدا: استاد نینواز شعر: استاد خلیلی و عبدالاحمد ادا 💬 استاد خلیلی از نخستین شاعرهایی در افغانستان است که در شعر نو طبع‌آزمایی می‌کند و این سروده را در افغانستان از نخستین شعرهای نیمایی می‌دانند: (سرود کوه‌ساران - تپش‌گاه غزالان تپش‌گاه غزالان را کنم گوهر فشانی ز اشک ارغوانی) در آغاز گویا شکل شعر چنین بوده ولی فکر می‌کنم بعد از نقد بجای استاد نینواز، استاد خلیلی در شعر خود تغییراتی آورده اند که در دیوان‌شان آن قسمت چنین آمده: (فراز کوهساران - قدم‌گاه غزالان قدم‌گاه غزالان را کنم گوهرفشانی ز اشک ارغوانی) استاد نینواز خود این شعر را هم خوانده‌ اند که در کانال موجود است، ولی بعدها به دوست نزدیک خود «عبدالاحد ادا» سفارش می‌کنند تا به همین طرز شعری بسراید که حاصل کار همین شاهکار (غریو آبشاران) می‌شود. استاد در جریان اجرای آهنگ، شعر استاد خلیلی را نقد می‌کنند که می‌تواند نکته آموزنده‌یی باشد و نشان می‌دهد که هنرمندهای آن وقت و زمان چه قدرت ادبی بالایی داشتند و چقدر به شعر آهنگ خود دقت می‌کردند. (ارزش آن را دارد تا این آهنگ را به دقت گوش کنید.) 🎼 متن شعر سرود کهساران - تپش‌گاه غزالان (خلیلی) غریو آبشاران - دم صبح بهاران چه خوش ریزد مرا در جان سرود شادمانی چو آب زنده‌گانی 🎼 ببارد ابر نم‌نم - «بلرزد شاخ کم‌کم» (خلیلی) 🎼 غبار ابر (موج) نم‌نم - بگیرد اوج کم‌کم ز لای شاخ و برگ گل، بریزد ناگهانی چو آب زنده‌گانی 🎼 گل باغ بهشتی - چمن آرا نوشتی فراغ خاطری داری ز تاراج خزانی چو آب زنده‌گی 🎼 نگاهت مست و مدهوش - رخت آیینه بر دوش دهانت گرم سودای تلاش بی‌نشانی چو‌ آب زنده‌گانی 🎼 چمن پژمرده از غم - چه خوش باشد دمی هم ز رخسار تب‌آلودت عرق بر گل فشانی چو آب زنده‌ گانی