Reyn - Kül v Taş (Official Music Audio) #maske

#MASKE Albümünün 7.Parçası Söz : Reyn Prodüktor : KAMRO V. İ. P SÖZLER : [VERSE 1] Saat gece dördü vurdu, yine gözlerimde uyku yok, Düşünceler koridorunda dolaşırken çıkış yolu yok. Kafamın içinde binlerce ses, binlerce soru, Her biri başka yöne çekerken yoruldu ruhumun kolu. Çocukken kurduğum düşler şimdi eski bir fotoğraf, Tozlu raflarda unutulmuş, sararmış birer itiraf. Ne çok insan geçti ömrümden bir tren misali, Kimisi yara bıraktı, kimisi ders verdi nihai. Şehrin ışıkları parlak ama içi karanlık sokak, İnsan bazen kalabalıkta bile yapayalnız kalacak. Bunu öğrendim erkenden, biraz sert biraz ağır, Hayat dediğin bazen ödül değil, doğrudan sınavdır. Kaldırımlar şahidim oldu gece yürüyüşlerime, Kimse görmezken verdiğim sessiz direnişlerime. Anlatamadığım ne varsa dizildi satırlara, Çünkü bazı yaralar konuşmaz, dönüşür mısralara. Bir elimde umut vardı, diğer elimde korkular, Biri "devam et" dedi bana, biri ördü duvarlar. İkisini de taşıdım yıllar boyu sırtımda, Bu yüzden çizgiler oluştu genç yaşta alnımda. Aynaya baktığım zaman tanımadım bazen yüzümü, Hayat değiştirdi çünkü çocukluktaki özümü. Ama ne kadar uzaklaşsam da özümden kaçamadım, Düştüğüm her çukurdan yeni bir ders çıkardım. İnsan kırılıyor bazen sessizce, duymuyor kimse, Çığlıklar içeride kalıyor, çıkamıyor dile. Ben de öyle yaşadım nice geceler boyunca, Sabah olup güneş doğsa da gece kaldı ruhumda. Yine de vazgeçmedim, işte tam burada fark başlar, Bazıları yıkılır gider, bazıları yeniden doğar. Ben küllerimi topladım avuçlarımın içine, Ve yürüdüm korkularımın tam üstüne üstüne. [NAKARAT] Duman çöker üstüme, Yol görünmez gözüme. Kaybolsam da gecede, Sabah doğar yüzüme. Düştüğüm yer derin olsa da, Çıkarım yine gün yüzüne. Çünkü karanlık ne kadar büyükse, O kadar yaklaşmışım güneşe. [KÖPRÜ] Yol uzun... Ama ayaklarım alışık yaralara. Gece uzun... Ama gözlerim alışık karanlığa. Ve şimdi... Ya yükseleceğim zirveye, Ya da iz bırakacağım düşüşümle. [VERSE 2] Şimdi ritmi yükselt, çünkü geri dönüş yolu kapalı, Hayat önümde durdu ama ben de durmadım kararlı. Dün beni görmeyenlerin gözü bugün üzerimde, Çünkü yıllarca çalıştım sessizce kendi köşemde. Hiçbir zafer gökten inmedi kucağıma ansızın, Her santimi mücadeleyle kazandım hayatımın. Ter döktüm, düşüp kalktım, yine kalktım inadına, Çünkü başarının yolu çıkmaz sokakların ardında. Kafamın içinde fırtına, göğsümün içinde yangın, Beni ayakta tutan şey biraz öfke biraz azim. Kaybettiğim her savaş yeni strateji öğretti, Beni küçümseyen herkes istemeden güç verdi. Şimdi önüm açık, görüş net, hedef belli, Rüzgâr karşıdan esse bile değişmez dengem belli. Çünkü ben kolay gelen hiçbir şeye güvenmedim, Kolay kazananların çoğundan daha çok direndim. Betonların arasından çıkan yabani bir çiçek gibi, Ne kadar ezmeye çalışsalar da büyüdüm diri diri. Kuralları yazanlar vardı, ben bozup geçtim, Onların çizdiği sınırların dışına taştım. Artık korku yönetemez beni eski günlerdeki gibi, Çünkü en kötü senaryoyu yaşadım yeteri gibi. Açlık gördüm, yalnızlık gördüm, umutsuzluk gördüm, Ama hiçbirinin önünde diz çökmedim, yürüdüm. Şimdi sesim yankılanıyor duvarlardan duvarlara, Bir zamanlar içime attığım bütün sözler havada. Ve ne kadar yüksek çıkarsam çıkayım unutmayacağım, O karanlık günlerde verdiğim savaşları. Çünkü zirve dediğin yer sadece manzara değildir, Oraya çıkan yolun bedeli çoğu zaman görünmezdir. Ben o bedeli ödedim, her adımda her nefeste, Şimdi başım dik yürüyorsam sebebi saklı geçmişte. [ÇIKIŞ] Bir gün ışıklar söner... Kalabalık dağılır... Ama insanın ardında, Mücadelesi kalır. Düştüm... Kırıldım... Yandım... Ama yine de... Küllerimden doğdum.