Ali Ural - Posta Kutusundaki Mızıka | 8. Mektup

“Anlıyorum ama konuşamıyorum, bu dilde en az bir kere ölmeli insan” İçimizde bir gurbet duygusuyla ölüyoruz hep, özlemlerimizle. Gidilememiş uzakların kalbimizde bıraktığı derin yaraları, haritalarda yeri olmayan denizler düşlemeye yeğliyoruz. Hayatı sayıklıyoruz yaşamak varken. Dünyaya herkesle lâdesli gelmiş gibiyiz. ‘Kalbimde’ diyebildiğimiz birini yanımıza almadan geçiyorsak bu cihândan ne anlamı var ki aklımızda taşımanın onca şeyi? Onlarca bilgi arasında bir acıyı tanımlayacak dil yoksa gözlerimizde, iyi bir fakülte bitirmek biraz çocuk kalmaktan çok daha önemli değil aslında. Bir çiçeğin farkına varamayacak, bir çocuğun gülüşünde dinlenemeyecek kadar meşgulüz; işlerimizin, okullarımızın peşinde koşarken. “Nasıl diyordu Borges yeri gelmişken ölüyoruz biraz telaş, hepsi bu.” Biraz çocuk kalmak iyi bir fakülte bitirmekten her zaman daha iyidir... Posta Kutusundaki Mızıka - 8 Instagram: @hisseyab/  / hisseyab   *Spotify'da bizleri bu bağlantıdan dinleyebilirsiniz. https://open.spotify.com/show/3ki8JJL... Yazar: A.Ali Ural Okuyan: Furkan Özdemir Müzik: Pieter Schrevens