Turcja wchodzi z Ukrainą do gry i karze Rosję za zatopienie jej okrętów wojennych

💎 Oferta specjalna: już od 4,99 $! Zyskaj 50% zniżki na dostęp do mapy i aktualizacje! W tym filmie przeanalizujemy rosnące zaangażowanie Turcji w walkę przeciwko Rosji. Turcja zrywa tu ze swoją dotychczasową neutralnością, ponieważ Rosja oskarża Ankarę o pomoc Ukrainie w przekształcaniu Morza Czarnego w nowe pole bitwy przeciwko Moskwie. Dla Rosji staje się to cichym koszmarem, ponieważ po tym, jak rosyjskie siły zaatakowały statki należące do tureckich armatorów, Turcja zbliża się do Ukrainy i przygotowuje się do ukarania Moskwy na morzu. Pierwszy sygnał ostrzegawczy wyszedł z samej Moskwy, gdy rosyjskie źródła zaczęły oskarżać Turcję o pomoc Ukrainie na Morzu Czarnym. Oskarżenia koncentrowały się na tureckich samolotach patrolujących ten region, co Rosja przedstawiała jako działania związane z wojną morską. Wraz z tymi zarzutami Rosja zaczęła zmieniać ton wobec Turcji i przedstawiać Ankarę jako część kampanii, która czyni rosyjskie działania na Morzu Czarnym bardziej niebezpiecznymi. Obawy te wynikały z faktu, że Ukraina potrafi utrudnić Rosji bezpieczne przemieszczanie się po Morzu Czarnym. Siły ukraińskie atakują rosyjskie jednostki morskie, wywierają presję na szlaki żeglugowe Rosji i zagrażają morskim korytarzom, które Rosja wykorzystuje do łączenia Krymu ze swoim zapleczem wybrzeża. Celem jest przechwycenie rosyjskich statków, eskort i transportów zaopatrzenia, zanim zdążą przepłynąć przez odsłonięte części morza. Każda dodatkowa pomoc w śledzeniu tych ruchów daje Ukrainie większe szanse na namierzenie tych celów, zanim dotrą one do bezpiecznych miejsc. Oskarżenia te pojawiły się w momencie, gdy Turcja już zaczęła odchodzić od swojej dotychczasowej pozycji pomiędzy Rosją a Zachodem. Przez lata Ankara handlowała z Moskwą, pozostawała w strukturach NATO i zachowywała swobodę manewru na Morzu Czarnym. Ten balans zaczyna się teraz przesuwać, ponieważ Turcja ponownie potwierdziła, że nie uznaje aneksji Krymu przez Rosję, a jednocześnie ograniczyła import rosyjskiej ropy Urals z 300 tysięcy baryłek dziennie w zeszłym roku do około 160 tysięcy baryłek dziennie w maju tego roku. Stosunki z Waszyngtonem również się poprawiają po latach napięć związanych z zakupem przez Turcję rosyjskiego systemu obrony powietrznej S-400, co doprowadziło do amerykańskich sankcji i wykluczenia z programu F-35. Obecnie wznowiono rozmowy na temat myśliwców F-16, a amerykańscy urzędnicy rozważają nawet możliwy powrót Turcji do programu F-35. Presja Rosji na Turcję już wcześniej wykraczała poza słowa, zanim pojawiły się te oskarżenia. Pod koniec maja rosyjskie siły zaatakowały należący do Turków suchy statek towarowy ANT, gdy płynął z regionu Odessy w kierunku Turcji, powodując pożar i raniąc 2 członków załogi. Późniejsze oskarżenie wobec tureckich samolotów patrolowych dało Moskwie pretekst do wyjaśnienia presji, która już się rozpoczęła. Przedstawiając działania Ankary jako część ukraińskiej kampanii na Morzu Czarnym, Rosja próbowała zacierać granicę między żeglugą powiązaną z Turcją a szerszą wojną morską. Ta presja jest ryzykowna, ponieważ Turcja nie jest krajem, z którym Rosja może postępować jak ze zwykłym aktorem na Morzu Czarnym. Ankara kontroluje cieśniny łączące Morze Czarne z Morzem Śródziemnym, co daje jej ogromny wpływ na ruch w regionie i poza nim. Turcja dysponuje również siłami morskimi i powietrznymi, które pozwalają jej na projekcję siły na całym morzu, co pokazały ostatnie ćwiczenia Blue Homeland z udziałem fregat, okrętów podwodnych, samolotów patrolowych, dronów i bezzałogowych jednostek nawodnych. Gdyby Ankara choćby częściowo zbliżyła ten potencjał do działań Ukrainy, Rosja musiałaby się liczyć z większym nadzorem, większą presją ze strony dronów i większym ryzykiem przy każdym ruchu na Morzu Czarnym. Rosja nie byłaby już pod presją tylko ze strony ukraińskiego wybrzeża, ale także ze strony potężnego państwa NATO kontrolującego południową bramę do morza. Ogólnie rzecz biorąc, Rosja popełnia poważny błąd strategiczny, ponieważ presja, która działa na słabszych sąsiadów, nie działa w ten sam sposób wobec Turcji. Ankara ma własny ciężar militarny, własne ambicje regionalne i długą historię odpowiadania na groźby poprzez zwiększanie swojej siły przetargowej, a nie wycofywanie się. Jeśli Moskwa będzie nadal próbować zastraszać Turcję poprzez oskarżenia i ataki na turecką żeglugę, popchnie Ankarę do bardziej otwartej współpracy z Ukrainą i wciągnie się w konfrontację, nad którą nie będzie łatwo zapanować. W nadchodzących miesiącach próba Rosji, by odstraszyć Turcję od Morza Czarnego, sprawi, że Turcja stanie się znacznie bardziej aktywną siłą przeciwko niej.