kina nasakya hola | किन नसक्या होला | Pratibimba

तीस कटेसी के हुन्छ? समाजले भन्छ: 'सेटल्ड' हुन्छ। बिहेको मण्डप, नयाँ जीवनको सुरुवात, काखमा बच्चा, आँगनमा आशाको बास। तर ऐनामा हेर्दा... बा-आमाको कपालमा सेतो रङ्ग चढ्दै जान्छ। साथीभाइको status मा नयाँ घरको जग बस्दै जान्छ। दुई-पाङ्ग्रे बाइकको स्पिडले अब ढुकढुकी बढाउँदैन, गाडीको स्टेरिङ नभई समाजले पत्याउँदैन। अरुको चुली हेर्दा, आफ्नो आधार 'असफल' लाग्न थाल्छ। इनर्जीको मुहान सुक्छ, risk लिने आँट, 'स्टेबिलिटी'को फर्मानले ढल्छ। हजार emotions हरु? त्यो त छातीभित्र गुन्जिने कुण्ठा हो। लाइफ डिसिजनहरु? त्यो त राति निन्द्रा छिन्ने चिन्ता हो। अनुहारको त्यो असली मुस्कान... कस्मेटिक बन्दै जान्छ, jokes र चार्महरु... जिम्मेवारीको चाङमुनि दबिँदै जान्छ। तिमी सिक्छौ एउटा 'fake smile' लगाउन। तिमी सिक्छौ रहरलाई मरेतुल्य बनाई, जिम्मेवारी बचाउन। आफ्नो लागि बाँच्ने कुरा, कुनै पुरानो डायरीको पानामा छुट्छ। अरुको सपना बोक्दा-बोक्दै, आफ्नै आत्माको आवाज लुटिन्छ। अनि प्रस्ट देखिन्छन्... सम्बन्धका धागोहरु। हिजो अदृश्य ती तारहरु, आज उनिएको देखिन्छ। कुन धागो मायाले बाँधिएका, कुन स्वार्थमा गुजुल्टिएका। कुनै धागो दुई तिरबाट कसिएका, जो जिन्दगीभरलाई तानिन्छन्। तर कुनै धागो... कुनै धागो दुवै तर्फबाट, तिमी आफैले मात्र पक्रिरहेका। हात काट्छ, रगत बग्छ, तर तिमी तान्दै बस्छौ। अनि जुन दिन तिमी थाक्छौ... हात खुल्छ। धागो छुट्छ। सम्बन्ध... छुट्टिएर जान्छ। कहिलेकाहीँ लथालिङ्ग थाकेसी, बसेर सोच्छु, पुरानो ‘म’ लाई सम्झेर, एक्लै कोठामा दुखी हुन्छु। तर फेरि भोलि बिहान, त्यही जिम्मेवारीको भारी बोकेर उठ्छु! तर भित्रभित्रै प्रश्नले पोलेको पोल्यै गर्छ: किन? किन नसक्या होला 'मेरो नि रहर छ' भनेर चिच्याउन? किन नसक्या होला 'आज मलाई साह्रै गाह्रो भयो' भन्न? किन नसक्या होला 'मेरो चित्त दुख्यो, आज रुन मन छ' भन्न?! अरुलाई दोष दिन नसक्ने, आफैलाई मात्र किन चिर्ने? आफैसँग मात्र किन रिसाउने? किन कसैले नदेख्ने त्यो थाकेको आत्मा? त्यो मनको महायुद्ध बाहिर किन नदेखिने होला? त्यो आत्माको चिच्याहट... बाहिर किन नसुनिने होला? तर... साथी, तिमी नआत्तिनु। तिम्रो दिन फेरि आउँछ। यो उमेर, उमेर मात्र होइन, यो एउटा निर्मम गुरु। यसले तिमीलाई अझै ढुङ्गा जस्तै बलियो बनाउँछ। यसले तिमीलाई आँखा जुधाएर 'NO' भन्न सिकाउँछ। आफ्नो boundaries को लक्ष्मण-रेखा कोर्न सिकाउँछ। लडेर, घुँडा छोलिएर पनि, एक्लै उठ्न सिकाउँछ। चिच्याएर होइन... नबोलेरै जित्न सिकाउँछ। भावनाको समुन्द्र कहिले बाध लगाउने, कहिले सुक्खा राख्ने, छुट्टाउन सिकाउँछ। सबैभन्दा ठुलो कुरा... बाँच्नु र टिक्नुको फरक बुझाउँदै, तिमीलाई जीवन बाँच्न सिकाउँछ। केही समय धैर्य गर। विचलित नहोऊ। हिम्मत नहार। यो आँधीले तिमीलाई उडाउने होइन... तिमीलाई पहाड बनाउनेछ।