Włoska lasagna | jak robić najlepsza domowa lasagna

/Lasagna/ Obiady u mamy, święta, niedziele. Obrazy, które od razu przychodzą na myśl: lasagne. Jeden z symboli włoskiego ducha, łączący starożytne korzenie z licznymi regionalnymi wariacjami. Rzymianie znali już lasagne i to nie tylko w Bolonii i Neapolu: określeniami „laganon” i „laganum” określali bowiem cienki placek z ciasta na bazie mąki pszennej, który pieczono w piecu lub bezpośrednio na ogieniu. W szczególności Apicius wyraźnie mówi o „laganie” składającej się z cienkich arkuszy makaronu nadziewanego mięsem i gotowanego w piekarniku. Ale to tylko trochę przypominało prawdziwą lasagne: był to po prostu bałagan makaronu i mięsa luzem. W średniowieczu te lasagne były tak rozpowszechnione, że wielu poetów cytowało je w swoich utworach: w Umbrii Jacopone da Todi, według którego „pieprz często wygrywa lasagne cnotą”. W Toskanii Cecco Angiolieri: „Kto robi lasagne z cudzej mąki, ten zamek nie ma ani muru, ani rowu”. Natomiast Fra' Salimbene z Parmy tak opisał mnicha: „Nigdy nie widziałem, żeby ktoś, kto tak jak on, tak chętnie zajadał się lasagne z serem”. A Emilia? Docieramy tam wraz z pojawieniem się makaronu jajecznego w północnych Włoszech, w okresie renesansu. A wraz z pojawieniem się przepisu pochodzącego z XIV wieku (zawartego w XIV-wiecznej książce kucharskiej, wydrukowanej w 1863 roku przez Francesco Zambriniego), który przewidywał naprzemienne układanie warstw makaronu i sera**: pochodzi prawdopodobnie z połączenia to danie ze starą rzymską lasagne, która w XVII wieku dała początek dzisiejszej lasagne w Emilii, uzupełnionej sto lat później przez przybycie sosu pomidorowego z Neapolu. Ale to właśnie tutaj tradycja emilijskiej lasagne spotyka się i zderza z równoległą tradycją kuchni neapolitańskiej. I tu zaczyna się zaściankowy spór. Bo jeśli nie ulega wątpliwości, że pierwszy przepis na lasagne z pomidorami pochodzi z 1881 roku, zawarty w Principe dei cuochi Francesco Palmy, czyli prawdziwej kuchni neapolitańskiej, to już teraz wiadomo, że nawet przodkowie dzisiejszej lasagne są znacznie bardziej neapolitańscy niż emiliańscy. W Liber de coquina, z epoki Andegaweńskiej (jesteśmy na początku XIV wieku), mówimy właściwie o lasagne gotowanej, a następnie przyprawianej, warstwa po warstwie, serem i przyprawami. W 1634 Giovanni Battista Crisci, w 1634, opublikował w Neapolu książkę La lucerna de corteggiani, która zawiera przepis na „lasagne di duszone zakonnice, mozzarellę i ser”, pierwszą, w której lasagne jest nadziewana rozciągniętym twarogiem, a następnie trafia do piekarnika. Podczas, gdy król Burbonów Ferdynand II był również nazywany „królową lasagne” ze względu na jego nieumiarkowaną pasję do tego dania. Następnie każdy region włożył własny wysiłek w opracowanie swoich odmian: na przykład na obszarach górskich ragù jest często zastępowane przez grzyby. W Ligurii z pesto; a w Veneto z czerwonej radicchio z Treviso. W Umbrii i Marche istnieje szczególna wersja, vincisgrassi, w której ragù jest wzbogacone podrobami z kurczaka lub wieprzowiny; jednak na terenach Apeninów ragù zastępuje się nadzieniem z borowików, trufli i sera pecorino. Na Sycylii jest też wersja „alla Norma” z tartymi bakłażanami. Nie wspominając już o doskonałej sardyńskiej lasagne z chleba carasau. BĄDŹMY W KONTAKCIE Instagram:   / eatalianissimo   Facebook:   / eatalianissimo​   Składniki / 8 porcji Makaron: 500g mąki 5 jajek Sos Bolognese: 300g mięsa wołowego 150g mięsa wieprzowego (nie za chudy) 50g marchew 50g cebuli 50g selera naciowego 300g passata 1/2 szklanki wina 1 szklanka mleka Sól Pieprz Sos Beszamelowy: 50g Masła 50 g mąki 1l mleka Sól Gałka muszkatołowa Do podsypania na końcu: 300g parmezanu Lasagna przepis, przepis na lasagnę, originalny przepis na lasagnę, włoska lasagna