STWORA 06 | SAGA WOJOWNIKA | Muzyka alternatywna

„Oto moja prawda, wypowiedziana przed Bogiem!” – Posłuchaj „Paktu”, utworu o Niedźwiedziu-strażniku, Pani Lasu i odkupieniu. Poczuj gęstą, mistyczną aurę, ciężkie brzmienie i rytuał, który spina światy. Czy jesteś gotów poznać tajemnicę przymierza? Wejdź do lasu. Tekst: [Verse 1] Zgasło złoto leśne, pękła tamta nić, Jedno za mocne Słowo... i nie ma czym oddychać, jak żyć. Niedźwiedź-wojownik, strażnik wielkich bram, Dziś w ciemnej jaskini siedzi – skulony i sam. Jak szczenię porzucone, co drży pośród skał, Stracił swą hardość, choć przeciw mrokom stał. Przed nim popiół szary, zima w serce dmie, A on własnym ciałem osłania to, co tli się na dnie. Bo obiecał Wiedźmie, obiecał ten żar, Więc trzyma w milczeniu ten ostatni, święty dar. Sam nic nie zdziała – za słaby jest jego własny głos, Musi poruszyć niebo i ziemię, by odwrócić los. [Verse 2] Wychodzę z jaskini tam, gdzie drzewa kłaniają się w łuk, Gdzie ziemski wzrok gaśnie i wytęża się słuch. Przez godziny wołam królestwo bez ciał, Wszystkie obecności, z którymi twarzą w twarz stał. Wy, którym otwarłem zamknięte od wieków drzwi, Których chłód ukoiłem, nim świt rozgonił mgły – Stańcie dziś za mną, poruszcie koła zamarzniętych gwiazd, Niech wolność będzie przestrzenią, tarczą na ciężki czas. Pomóżcie mi osłonić tę drogę przed ostrym szkłem, Bądźcie świadkami, że strażą stać się chcę. [Bridge] I podnoszę wzrok ponad korony starodawnych mchów, Gdzie Pierwsza Instancja waży czystość ludzkich słów. Nie krzyczę jak sługa – jak Syn do Ojca wznoszę dłoń, Wołam Jego płonące Hufce, rozpalam duchową broń. „O Kreatorze Świata, i Wy, Czyste Duchy z jasnych stron, Ogień, Wicher i Prawda – niech otoczą tamten cichy tron! Jeśli będzie trzeba zejdę jak Dante w piekła wieczny ogień!" Oto moja prawda, wypowiedziana przed Bogiem! [Chorus] I odpowiada Las! Zdziera zasłonę z moich oczu i rąk, Gdy w strachu i drżeniu przekraczam uświęcony łuk! Oto staje Ona – Leśna Pani w bieli, Samo Serce Drzew, Przez gęstwinę niesie się fizyczny, pradawny gniew. Na pytanie: „Czy słyszysz?”, dał odpowiedź w powiewie, A Pani Lasu zerwała wilcze wycie, niosąc zgodę w ich śpiewie. Krew na korzeniach, ofiara złożona z lęku i chwał, Nierozerwalny pakt z Lasem na wieki się stał! Oto wracam do początku, budząc to, od czego odszedłem sam, W pełnej powadze istnienia, Nauczyciel znów staje u moich bram. Duchy idą za mną – to moja kohorta, straż mego ogniska, Zapłacę każdą cenę, gdy przyjdzie walczyć w najgłębszych urwiskach. [Outro] Świt drugiego dnia. Czworo nas stoi u bram. Idą na ślepo tam, gdzie pakt zostawiłem sam. Dwu mężczyzn, kobieta i ja – stary, badawczy szlak, I to oni pierwsi poczuli ten paraliż, ten znak. To nie zabawa, to mur. Niewidzialna siła tnie pion, Wzrok ucieka w mech, z gęstwiny bije Jej ton. Biel sukni błyszczy dokładnie, choć w drzewach się chowa. Wzrok oszołomiony, każdy zamarł bez słowa. Żelazo w dłoniach drży, wysoka skala rwie nić, Niezłomny, stały nacisk nie pozwala im żyć. Jeden prawie klęknął, nacisk na kark i głowy w ukłonie. Serce wali w piersiach, drżą ręce, w bólu trójka tonie. Ta moc nie spadła ani o ton – trzymała swój strażniczy pas. Wyszli bladzi od trwogi... we mnie zatętnił Las. Pani czuwa nad Paktem. Przymierze spina ten mrok. Kohorta objęła wartę. Czas na mój krok. To zaproszenie dla wszystkich, którzy szukają muzyki wykraczającej poza schematy. Jeśli czujesz, że Las ma Ci coś do powiedzenia, jeśli szukasz swojej kohorty i nie boisz się spojrzeć w oczy przeznaczeniu – zostań ze mną u bram. Niech Pakt stanie się Twoim znakiem.