Η Πόλη Δεν Κοιμάται

Τρεις το πρωί... Η πόλη δεν κοιμάται... Απλά άλλοι κοιμούνται σε κρεβάτια... Κι άλλοι σε πεζοδρόμια... Τρεις το πρωί κι η βροχή πέφτει λοξά, κάτω απ' τη γέφυρα κάποιος μετράει τα λεπτά. Ένα μπουφάν για μαξιλάρι, δυο σακούλες συντροφιά, κι απέναντι τα φώτα λάμπουν σαν άλλη γειτονιά. Δεν ζητάει ελεημοσύνη, δεν ζητάει θαυμασμό, μόνο να τον δουν σαν άνθρωπο κι όχι σαν αριθμό. Μα η πόλη έμαθε να τρέχει με σκυμμένο κεφάλι, και να ξεχνάει τον διπλανό της από το επόμενο φανάρι. Στα μπαλκόνια παίζουν ειδήσεις με μεγάλα λόγια, μα ο δρόμος ξέρει αλήθειες που δεν γράφονται σε σχόλια. Ξέρει τι θα πει να ψάχνεις ψωμί πριν ξημερώσει, και να προσεύχεσαι η ζωή να μη σε αποτελειώσει. Η πόλη δεν κοιμάται, απλά σωπαίνει, κάθε γωνιά κι ένα βάρος που ανεβαίνει. Χίλιες φωνές μα κανείς δεν τις ακούει, κι η ελπίδα στους τοίχους ακόμα επιβιώνει. Η πόλη δεν κοιμάται, απλά πονάει, κάθε καρδιά τον δικό της σταυρό κρατάει. Κι αν το σκοτάδι μοιάζει να νικά, κάποιος ακόμα ονειρεύεται ξανά. Το πρωί στα λεωφορεία πρόσωπα σκυθρωπά, κουβαλάνε λογαριασμούς μέσα σε βλέμματα βαριά. Ο ένας χρωστάει στην τράπεζα, ο άλλος στο νοίκι, κι ο τρίτος μετράει κέρματα μέχρι να βγει η βδομάδα. Κάπου μια μάνα χαμογελάει για να μην δείξει φόβο, μα ξέρει πως το αύριο δεν της χρωστάει τρόπο. Κι ένα παιδί μεγαλώνει γρήγορα πριν την ώρα του, μαθαίνοντας τη λέξη "κρίση" πριν το όνειρό του. Κι όσο οι δείκτες προχωράνε γύρω απ' το ρολόι, τόσο ο κόσμος παλεύει να μη γονατίσει όλοι. Γιατί η ζωή δεν είναι πίνακας και στατιστική, είναι άνθρωποι που παλεύουν κάθε μέρα για αναπνοή. Η πόλη δεν κοιμάται, απλά σωπαίνει, κάθε γωνιά κι ένα βάρος που ανεβαίνει. Χίλιες φωνές μα κανείς δεν τις ακούει, κι η ελπίδα στους τοίχους ακόμα επιβιώνει. Κι υπάρχουν σκιές που δεν φεύγουν με τα χρόνια, γεγονότα που αφήσανε σημάδια αιώνια. Ο χρόνος προχωρά μα η μνήμη επιμένει, γιατί η δικαιοσύνη χωρίς αλήθεια δεν ανασαίνει. Ο κόσμος θυμάται πρόσωπα κι όχι αριθμούς, όνειρα που σταμάτησαν απότομα στους δρόμους. Και κάθε φορά που η σιωπή ζητά να επικρατήσει, κάποια φωνή σηκώνεται για να την πολεμήσει. Δεν είναι θέμα πολιτικής, ομάδας ή σημαίας, είναι να μένει ο άνθρωπος άνθρωπος της παρέας. Να μην ξεχνάμε όσους χάθηκαν στη διαδρομή, και να κοιτάμε κατάματα όλη την αλήθεια μαζί. Η πόλη δεν κοιμάται, απλά περιμένει, μια μέρα που κανείς δεν θα περισσεύει. Μια μέρα που ο φόβος δεν θα κάνει κουμάντο, και η αξιοπρέπεια δεν θα είναι αυτονόητο θαύμα. Η πόλη δεν κοιμάται, ακόμα αναπνέει, μέσα απ' τις στάχτες της ξανά θα επιμένει. Κι όσο υπάρχει καρδιά που χτυπά δυνατά, κανένα σκοτάδι δεν κρατά για πάντα. Τρεις το πρωί... Η πόλη δεν κοιμάται... Κι αν ακούσεις προσεκτικά... θα ακούσεις χιλιάδες ιστορίες να ζητούν να ειπωθούν.