CAN YÜCEL - KENDİMDEN ÖZÜR DİLİYORUM

yaşadığım süre boyunca, hep merhametimin arkasından yürüdüm, beklentilerimi arkada bıraktım. kimseden bir şey beklemedim. doğrusu bu sanıyordum çünkü. yaşadıklarımı, yaşayamadıklarımı içimde sakladım. sustum, bastırdım, olsun dedim, insanlik bende kalsın. verdim, hep verdim, karşılığını alıp alamadığıma bakmadan. aslında güçlü olmak değildi istediğim, ama olmak zorundaydım ve oldum.. kendimi hep erteledim. kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde, hayatıma girenleri, bana verilmiş kutsal bir görev olarak gördüm. herkesi mutlu etmek zorundayım zannettim. benim de mutlu olmam gerektiğini unutmusum.. görevim neyse en iyisini yapmalıydım ki vicdanim rahat etmeliydi. birilerinin de bana karşı görevleri olduğunu hiçe saymışım oysa... ne yazık ki;karşımdakilerin eksiklerini tamamlamaya çalışırken, onların hatalarını görmeye vaktim kalmamış sanki. beni üzmelerine bakmadan, karşılığında ne aldığıma ne hissettiğime aldiriş etmeden hep verdim. kendimi nasılda unutmuşum, unutturmuşlar aslında. paramparça olmuş kalbime, doğruları söylemeye çalışan beynime, mutsuz yüzüme hep "SUS!" dedim. "sen SUS!" kendime haksızlık ettim, kimseye etmediğim kadar. kendime geldiğimde ise, yorgun, yılgın,bitkin, bir köşede saklanıp ağlayan bir erkek çocuğu olarak buldum. ve ona elimi uzattım, diyebildiğim tek şey "Geçti...", bir daha seni kimse üzmeyecek... şimdi senden "özür diliyorum". seni bu kadar hiçe saydığım için, insanların seni bu kadar üzmelerine müsade ettiğim için, seni hiç bir zaman dinlemedigim için, üzerine bu kadar sorumluluk yüklediğim için, hakkın olan bütün duyguları sana yaşatamadığım için... şimdi tekrar söylüyorum. insanlığından, kalbinden, duygularından, çocukluğundan,hislerinden çok özür diliyorum... galiba ben almadan vermenin ALLAH'a mahsus olduğunu unutmuşum.... #CanYücel #şiir Fon: No Life Without You