نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم— مولانا—Rumi Poem on Love and Guidance

دیوان شمس تبریزی – غزل شمارهٔ ۱۷۲۵ این غزل یکی از صریح‌ترین و در عین حال مهربان‌ترین خطاب‌های مولاناست؛ جایی که «عشق» نه در مقام معشوق دوردست، بلکه در جایگاه راهنما، پناه، و حقیقتِ درونی انسان سخن می‌گوید. «نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم» یعنی تو هر بار که به بیرون از خودت پناه می‌بری، هر بار که دل به سراب‌ها، نقش‌ها، یا وعده‌های موقتی می‌بندی، از جایی دور می‌شوی که اصلِ شناخت و آرامش توست. مولانا در این غزل، عشق را «چشمهٔ حیات» می‌نامد در دلِ سرابی که جهانِ فنا ساخته است. او می‌گوید اگر هزار سال هم با خشم و دوری بروی، باز پایان راه تو همان بازگشت است؛ چون مقصد، از ابتدا درون خودِ تو بوده است. این قطعه، بازآفرینی‌ای‌ست از کلام مولانا در قالب موسیقی و تصویرِ معاصر، و با استفاده از هوش مصنوعی تلاشی برای پیوند شعر عرفانی فارسی با زبان هنریِ زمانه‌ی ما. Rumi poem | Divan-e Shams | Ghazal 1725 Mystical Persian poetry | Sufi love | Rumi quotes #مولانا #song #مولانا #دیوان_شمس #غزل_مولانا #شعر_عرفانی #شعر_فارسی #ادبیات_عرفانی #عرفان #عشق_الهی #صدای_دل #سماع #شعر_کلاسیک #Rumi #RumiPoetry #RumiQuotes #DivanShams #PersianPoetry #MysticalPoetry #SufiPoetry #SufiLove #SpiritualPoetry #SacredLove #aimusic #آهنگ_هوش_مصنوعی #afghanistan #iran #sama #سماع