Vol.366 | បាណាតិបាត គឺជាមនាយតនៈ | លោកគ្រូ អុឹម រ៉ៃយ៉ា

Vol.366 | បាណាតិបាត គឺជាមនាយតនៈ | លោកគ្រូ អុឹម រ៉ៃយ៉ា ផលរបស់កម្ម (ឬផលនៃសកម្មភាព) គឺជាគោលការណ៍គ្រឹះមួយយ៉ាងសំខាន់ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលពន្យល់អំពីទំនាក់ទំនងរវាង «ហេតុ» និង «ផល»។ តាមច្បាប់ធម្មជាតិ គ្មានសកម្មភាពណាមួយដែលធ្វើឡើងដោយចេតនា ហើយមិនផ្តល់ផលនោះឡើយ។ យើងអាចបែងចែកផលរបស់កម្មជាពីរផ្នែកធំៗ៖ កម្មផលល្អ (កុសលកម្ម)៖ កើតចេញពីអំពើល្អ ការគិតវិជ្ជមាន និងការជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃដោយចិត្តជ្រះថ្លា។ ផលដែលទទួលបានមកវិញ គឺសេចក្តីសុខក្នុងចិត្ត ការគោរពស្រឡាញ់ពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន ជួបតែសំណាងល្អ និងសេចក្តីចម្រើនក្នុងជីវិត។ កម្មផលអាក្រក់ (អកុសលកម្ម)៖ កើតចេញពីការគិតកាចសាហាវ ការព្យាបាទ ងប់ងុលនឹងលោភលន់ ឬការធ្វើបាបអ្នកដទៃ។ ផលរបស់វាគឺនាំមកនូវសេចក្តីទុក្ខវេទនា ការភ័យខ្លាច ការបាត់បង់ និងការស្តាយក្រោយ ដែលដុតរំលាយចិត្តឱ្យក្តៅក្រហាយ រកក្តីសុខមិនឃើញ។ «ដាំរុក្ខជាតិបែបណា មុខជានឹងបានផ្លែផ្កាបែបនោះ» — នេះជាការពិតនៃច្បាប់កម្មផល។ កម្មខ្លះហុយផលឱ្យភ្លាមៗក្នុងជាតិបច្ចុប្បន្ន ដែលយើងអាចមើលឃើញនឹងភ្នែក (ដូចជាការខំរៀនសូត្រធ្វើឱ្យមានចំណេះដឹង) ប៉ុន្តែកម្មខ្លះទៀតត្រូវប្រើពេលយូរ ឬហុយផលទៅជាតិខាងមុខ។ សរុបមក ផលរបស់កម្មមិនមែនជារឿងព្រេងនិទាន ឬការដាក់ទណ្ឌកម្មពីអាទិទេពណាមួយឡើយ ប៉ុន្តែវាជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងរាល់ទង្វើរបស់យើងខ្លួនឯង។ ការយល់ដឹងពីផលរបស់កម្ម ជួយដាស់តឿនមនុស្សឱ្យរស់នៅដោយសតិស្មារតី វៀរចាកអំពើអាក្រក់ និងខិតខំសាងតែអំពើល្អ ដើម្បីកសាងវាសនាដ៏រុងរឿងសម្រាប់ខ្លួនឯង និងសង្គមជាតិទាំងមូល។